Uzasadnienie
Skarżący po wyroku oddalającym skargę w całości wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego uzasadniając, że aktualnie jest bezrobotny bez prawa do zasiłku i nie posiada żadnych oszczędności.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie i nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Nie ma też żadnych dochodów. Jako zobowiązania i stałe wydatki wymienił załączniki do wniosku, to jest kopię opłaconego rachunku za telefon i internet za lipiec 2016 r. na kwotę142,38 zł, zaświadczenia z dnia 30 marca 2015 r. o statusie bezrobotnego bez prawa do zasiłku od 30 marca 2015 r. oraz zeznania podatkowego za 2015 r. z wykazanym zerowym przychodem.
Na wezwanie wnioskodawca nie przedłożył aktualnego zaświadczenia o statusie bezrobotnego, wydruków historii posiadanych rachunków bankowych ani oświadczenia o ich braku, szczegółowego zestawienia miesięcznie ponoszonych wydatków ze wskazaniem źródeł ich finansowania, oświadczenia o posiadanych środkach transportu ani oświadczenia o tytułu prawnym do lokalu będącym jego miejscem zamieszkania.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą prawną jego rozpoznania są przepisy art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości) oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, a więc w zakresie całkowitym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika z powyższej regulacji, to wnioskodawca ma obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających jego żądanie. Przy czym realizacja tego obowiązku nie polega na wskazywaniu danych co do swojej sytuacji finansowej i majątkowej w sposób wybiórczy, ograniczając się tylko do tych, które nakazywałyby przyjąć, że wnioskodawca nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów swego udziału w sprawie.
Zgodnie z treścią art. 252 § 1 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące – co należy podkreślić – dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym.
Oznacza to, iż wnioskodawca zobligowany jest przedstawić jak najobszerniej wszystkie ww. aspekty (stan majątkowy, finansowy i rodzinny), aby możliwe było odtworzenie jego rzeczywistych, obiektywnie postrzeganych możliwości płatniczych.
Tymczasem wnioskodawca przedłożył zaświadczenie o statusie bezrobotnego z marca 2015 r. i zeznanie za 2015 r., na którym wykazane są zerowe przychody.
Nie wiadomo zatem, z jakich źródeł wnioskodawca pokrywa miesięczne wydatki, w tym znaczne koszty telefonu i internetu, jakie są jego miesięczne wydatki, w tym za mieszkanie, skoro oświadczył, że mieszka sam i jednocześnie że nie posiada żadnych nieruchomości.
Zaświadczenie o statusie bezrobotnego z marca 2015 r. zostało już w sprawie przedłożone, w związku z tym wnioskodawca został wezwany do nadesłania zaświadczenia aktualnego (dla potwierdzenia dalszego pozostawania bez zatrudnienia), co zostało w wezwaniu podkreślone. Zwłaszcza, że z akt sprawy wynika, iż wnioskodawca uiścił wpis od skargi w wysokości 200 zł w dacie 20 stycznia 2016 r., nie ubiegając się wcześniej o przyznanie prawa pomocy.
Poza tym w sprawie skarżący był zastępowany przez adwokata, który po doręczeniu wyroku z uzasadnieniem zawiadomił o wypowiedzeniu pełnomocnictwa.
Nie jest wiadome natomiast, na jakiej podstawie dotychczasowy pełnomocnik udzielał pomocy prawnej – czy odpłatnie, czy też pro bono.
Reasumując, na podstawie danych, które wnioskodawca udostępnił, nie było możliwe zweryfikowanie prawdziwości jego oświadczeń, a tym bardziej odtworzenie jego rzeczywistych możliwości płatniczych. Udostępnionych informacji nie można było natomiast uznać jako wiarygodne, gdyż są sprzeczne – z jednej strony wnioskodawca nie ma żadnych środków do życia, mieszka sam, z drugiej strony ma mieszkanie, które musi utrzymywać i jest w stanie opłacić wpis od skargi w kwocie 200 zł, a także opłaty za telefon i internet, które miesięcznie wynoszą ponad 120 zł.
W związku z powyższym postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.