Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu stanu faktycznego i prawnego sprawy zważył:
Stosownie do przepisu art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Według przepisu art. 19 ust. 2 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzająca nabycie towarów i usług, zaś obniżenie kwoty podatku należnego następuje w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę albo w miesiącu następnym /art. 19 ust. 3/.
Powołane przepisy wprowadzają uprawnienie do dokonania odliczenia podatku naliczonego od należnego, ustanawiając okres dokonania odliczenia w miesiącu otrzymania faktury bądź w następnym. Przepis ten nie zawiera warunku zrealizowania faktury przez jej zapłatę.
Obowiązujący od 16 stycznia 1995 r. przepis art. 19 ust. 3a ustawy wprowadza dodatkowy warunek obniżenia podatku należnego o naliczony, o którym mowa w art. 1 i 3, według którego obniżenie to nie może nastąpić wcześniej niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru lub wykonania usługi albo otrzymania przedpłaty podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 6 ust. 8 ustawy.
Kolejne warunki wykonania prawa do obniżenia podatku należnego o naliczony zawierają przepisy par. 35 rozporządzenia z dnia 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 133 poz. 688/.
W szczególności przepis par. 35 ust. 4 zawiera wykaz przypadków, w których wystawione faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego. Obniżenia podatku należnego nie można dokonać również i wtedy, jeżeli faktura wystawiona przez zakład pracy chronionej nie została zapłacona w formie pieniężnej za pośrednictwem banku /par. 35 ust. 5 rozporządzenia/.
Powołany przepis par. 35 ust. 5 nie zawiera warunku zapłaty faktury, lecz wprowadza wymóg zapłaty za pośrednictwem banku. Nie można zatem przyjąć interpretacji tego przepisu zaproponowanej przez organy podatkowe, gdyż prowadziłaby ona do uzupełnienia przez przepis rozporządzenia wykonawczego - przepisu art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług, który to przepis, jak to już wyżej stwierdzono, nie wprowadza konieczności zapłaty faktury.
Stąd też nie sposób zakwestionować prawa strony skarżącej do dokonania odliczenia od podatku należnego - podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez zakład pracy chronionej "R.", po jej otrzymaniu przez skarżącą. Uprawnienie to nie istniałoby tylko wtedy, gdyby skarżąca, dokonując zapłaty należności, pominęła drogę bankową. Ta okoliczność jednakże w ogóle nie wynika z materiału dowodowego sprawy.
Jeżeli ponadto nie zaistniały w sprawie niniejszej przypadki, o których mowa w przepisie art. 19 ust. 3a ustawy oraz w par. 35 ust. 4 pkt 1-4 powołanego rozporządzenia wykonawczego, stanowisko organów podatkowych przedstawia się jako niesłuszne, wynikające z nieprawidłowej interpretacji przepisów par. 35 ust. 5 rozporządzenia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję zaskarżoną oraz decyzję organu I instancji po myśli przepisu art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/.
Na podstawie art. 55 powołanej ustawy o NSA wydano orzeczenie o kosztach postępowania przed tym Sądem.