Uzasadnienie
Na mocy zarządzenia z dnia 11 grudnia 2015 r. skarżąca M. S. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] r. w kwocie 200 zł, który został wyznaczony na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Jak wynika z akt sprawy, pismo przewodnie Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. wraz z odpisem zarządzenia z dnia 11 grudnia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało dwukrotnie awizowane w POK InPost (przy ul. D. [...], [...]-[...] Wa.) w dniach: 22 i 30 grudnia 2015 r., a następnie, w dniu 8 stycznia 2016 r. zwrócone do nadawcy (Sądu) z adnotacją "nie podjęto w terminie".
Skarga nie została opłacona (informacja z Wydziału Finansowo-Księgowego tut. Sądu).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.: dalej - p.p.s.a.), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Jak stanowi natomiast art. 220 § 1 zd. 2 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a., w przypadku, gdy pismem takim jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, pod rygorem odrzucenia skargi, do jej opłacenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
W stanie faktycznym sprawy, skarżąca została wezwana do uiszczenia wymaganego wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca ww. wezwanie nie została podjęta przez stronę skarżącą. Nie stwierdzając wadliwości w podjętej próbie bezpośredniego jej doręczenia stronie skarżącej, prawny skutek doręczenia ww. przesyłki Sąd przyjął na podstawie tzw. fikcji prawnej doręczenia w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a.
Przepis art. 73 p.p.s.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tzn. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy – Prawo pocztowe lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (awizo), o którym jest mowa w § 2 art. 73 p.p.s.a. Awizo umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia. Stosownie zaś do art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w siedmiodniowym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie podejmie przesyłki przyjmuje się na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a., że pismo zostało jej doręczone z upływem ostatniego – czternastego dnia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. II GSK 589/14, LEX nr 1447223).
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie warunki określone w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. zostały spełnione, gdyż z akt sprawy wynika, że przedmiotowa przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniach 22 i 30 grudnia 2015 r. (dowód: k. 17 akt sądowoadministracyjnych), a jej zwrot do nadawcy (Sądu) nastąpił po upływie czternastu dni licząc od pierwszego awizowania. Uznać więc należy, że z dniem 5 stycznia 2016 r. (wtorek) doszło do jej skutecznego doręczenia stronie skarżącej.
Liczony w ten sposób siedmiodniowy termin na opłacenie skargi upływał w dniu 12 stycznia 2016 r. (wtorek).
Okoliczność, że skarżąca nie uiściła wymaganej opłaty od skargi obligowała Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia, o czym, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie powołanego przepisu, orzekł jak w sentencji.