Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor IAS lub organ odwoławczy) - działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 3, art. 72 § 1 pkt 1 i 2, art. 74a, art. 97 § 1, art. 98 § 1 i § 2 pkt 1, 2 i 7, art. 99, art. 100, art. 101 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: O.p.) oraz art. 9 ust. 1, 1a i 2, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) - utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. (dalej: organ podatkowy I instancji) z [...] r. nr [...] określającą: zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 0,00 zł i wysokość nadpłaty za ten okres w kwocie 110 zł, a także orzekającą o: uprawnieniu do otrzymania powyższej nadpłaty oraz odpowiedzialności K. R. (dalej: Skarżąca, spadkobierczyni) za zaległości podatkowe spadkodawcy B. D. (dalej także: spadkodawca, zobowiązany) z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2008 r. do grudnia 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi za wymienione miesiące, których łączna wysokość wyniosła: 1.029.590,00 zł (zaległość), 697.539,00 zł (odsetki liczone na dzień 18 kwietnia 2014 r.), 86.541,70 zł (koszty egzekucyjne).
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.
W dniu [...] r. zmarł B. D., który – jak ustalił organ podatkowy I instancji - nie dokonał rozliczenia podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. oraz posiadał zaległości z tytułu nieuregulowanych kwot podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2008 r. do grudnia 2008 r. określonych decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor UKS) z [...] r. (nr [...]). Zaległości te były dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym, w którym zastosowano skuteczne środki egzekucyjne (zajęcie świadczeń ZUS i zajęcie rachunków bankowych), przerywające bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Datą zastosowania ostatniego środka egzekucyjnego (zajęcie rachunków bankowych) jest dzień 16 stycznia 2012 r. Doręczenie zobowiązanemu tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zastosowaniu ww. środków egzekucyjnych nastąpiło w dniu 18 stycznia 2012 r.
Postanowieniem z [...] r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w J. I Wydział Cywilny stwierdził, że spadek po zmarłym B. D. nabyła w całości Skarżąca, która spadek przyjęła wprost.
Z uwagi na nieobecność spadkobierczyni w miejscu zamieszkania i nieznane miejsce jej pobytu, organ podatkowy I instancji wystąpił do Sądu Rejonowego w J. z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej. Sąd ten, postanowieniem z [...] r., ustanowił dla nieobecnej spadkobierczyni kuratora w osobie adwokata A. M., celem reprezentowania jej interesów w postępowaniu w sprawie orzeczenia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spadkodawcy.
Wobec powyższego, organ podatkowy I instancji postanowieniem z [...] r., doręczonym kuratorowi w dniu 22 maja 2018 r., wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia odpowiedzialności Skarżącej za zobowiązania podatkowe spadkodawcy.
W wyniku przeprowadzonego postępowania, organ podatkowy I instancji decyzją z [...] r. nr [...], dokonał rozliczenia przychodów spadkodawcy otrzymanych przez niego w 2014 r. i w związku z tym określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 0,00 zł oraz nadpłatę za ten okres w kwocie 110 zł, a także orzekł o uprawnieniu do otrzymania tej nadpłaty przez spadkobierczynię oraz o odpowiedzialności spadkobierczyni za zaległości podatkowe spadkodawcy z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2008 r. do grudnia 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi na dzień śmierci spadkodawcy oraz kosztami egzekucyjnymi. W kwestii odpowiedzialności podatkowej organ podatkowy I instancji, powołując treść przepisów art. 100 § 1 i § 2, art. 97 § 1 i § 2, art. 98 § 1 i § 2 pkt 1, 2 i 7 O.p. oraz art. 1012 i art. 1031 § 1 kodeksu cywilnego wyjaśnił, że poprzez przyjęcie spadku wprost spadkobierczyni ponosi pełną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spadkodawcy, które powstały w wyniku nieuregulowania przez niego kwot podatku od towarów i usług określonych w decyzji Dyrektora UKS z [...] r. (nr [...]). Jednocześnie, mając na uwadze przepisy art. 70 § 1 i § 4, art. 12 § 4 i art. 99 O.p, organ podatkowy I instancji stwierdził, że ze względu na przerwanie biegu terminu przedawnienia na skutek zastosowania środka egzekucyjnego oraz zawieszenie biegu tego terminu z uwagi na śmierć spadkodawcy, termin przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za wskazany okres, upływa z dniem 17 stycznia 2019 r.
Od wymienionej decyzji organu podatkowego I instancji Skarżąca (działający w jej imieniu kurator), złożyła odwołanie, w którym zarzuciła:
- wydanie decyzji z naruszeniem przepisu art. 210 § 4 O.p. przez brak wskazania wszystkich przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, tj. art. 70 § 1 i 4 oraz art. 99 O.p.;
- naruszenie przepisów art. 208 § 1, art. 100 § 1, art. 68 § 1, art. 21 § 1 pkt 2 i art. 59 § 1 pkt 9 O.p. przez brak ich zastosowania, co doprowadziło do bezpodstawnego wydania decyzji pomimo tego, że zobowiązanie podatkowe tytułem odpowiedzialności spadkowej wygasło wskutek przedawnienia, zaś wszczęte z urzędu postępowanie podatkowe podlegało umorzeniu;
- naruszenie przepisu art. 21 § 3 O.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, albowiem charakter zobowiązania podatkowego Skarżącej nakazywał zastosowanie przepisu art. 21 § 1 pkt 2 O.p. i w następstwie przepisu art. 68 § 1 Op.
Decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Organ odwoławczy mając na uwadze ustalony stan faktyczny oraz regulacje prawne mające zastosowanie w sprawie, nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy zanegował stanowisko Skarżącej, wedle którego decyzja o odpowiedzialności podatkowej spadkobiercy ma charakter konstytutywny w związku z czym zastosowanie ma przepis art. 68 § 1 O.p. Wyjaśnił, że wobec zaistnienia rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych w kwestii zastosowania art. 68 § 1 O.p. do decyzji z zakresu odpowiedzialności spadkobierców, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów wydał w dniu 23 maja 2016 r. uchwałę sygn. akt II FPS 6/15. W uchwale tej przyjęto, że do decyzji w zakresie odpowiedzialności spadkobiercy przewidzianej w art. 100 ustawy Ordynacja podatkowa nie stosuje się art. 68 § 1 powołanej ustawy, a zatem wyłączone zostało zastosowanie 3-letniego terminu do wydania decyzji o odpowiedzialności spadkobiercy za długi spadkowe. W związku z tym tego rodzaju decyzja ma charakter deklaratoryjny i może być wydawana do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego spadkodawcy. W ocenie organu odwoławczego, w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych, zarówno z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r., jak i podatku od towarów i usług. W odniesieniu do zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. organ odwoławczy wskazał, że wedle ogólnej zasady wynikającej z art. 70 § 1 O.p, bieg terminu przedawnienia dla podatku za poszczególne miesiące 2008 r. upływał z dniem 31 grudnia 2013 r., a za grudzień 2008 r. z dniem 31 grudnia 2014 r. Wskutek jednak podjęcia wobec zobowiązanego czynności egzekucyjnych i zastosowania skutecznych środków egzekucyjnych, doszło – o czym stanowi art. 70 § 4 O.p. - do przerwania biegu terminu z dniem 16 stycznia 2012 r. Zatem, bieg terminu bieg terminu przedawnienia rozpoczęty na nowo od 17 stycznia 2012 r. upływał z dniem 17 stycznia 2017 r. Ponadto, stosownie do art. 99 O.p., z uwagi na śmierć spadkodawcy, doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na okres 2 lat, tj. od 18 kwietnia 2014 r. do 18 kwietnia 2016 r. Wobec powyższego, termin przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku do towarów i usług za wymienione miesiące upłynie z dniem 17 stycznia 2019 r. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, nie było przeszkód do orzekania w sprawie. Brak było także przesłanek do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku wskazania w podstawie prawnej decyzji przepisów art. 70 § 1 i § 4 O.p. oraz art. 99 O.p. organ odwoławczy wskazał, że wymienione regulacje prawne zostały przytoczone w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, jednak nie stanowiły one podstawy wydania decyzji, dlatego nie zostały one wskazane jako podstawa prawna w osnowie decyzji. Organ odwoławczy stwierdził również, że postępowanie i ustalenia faktyczne w nim poczynione były prawidłowe.
W skardze na powyższą decyzję, Skarżąca (działający w jej imieniu kurator) zaskarżyła decyzję w części dotyczącej orzeczenia o jej odpowiedzialności podatkowej za zaległości spadkodawcy, zarzucając – jak w odwołaniu – naruszenie przepisów art. 208 § 1, art. 100 § 1, art. 68 § 1, art. 21 § 1 pkt 2, art. 59 § 1 pkt 9 oraz art. 21 § 3 O.p., powielając argumentację przytoczoną dla rozwinięcia tychże. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zobowiązanie podatkowe Skarżącej wygasło z dniem 1 stycznia 2018 r., albowiem decyzja o odpowiedzialności podatkowej spadkobiercy ma charakter konstytutywny (tak w wyroku NSA z 11 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 230/14), a zatem doręczenie decyzji Skarżącej powinno było nastąpić przed upływem 3 lat od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy, tj. najpóźniej do dnia 31 grudnia 2017 r. Doręczenie decyzji nastąpiło natomiast w dniu 30 lipca 2018 r., a postępowanie wszczęto w dniu 11 maja 2018 r.
Wobec tak postawionych zarzutów, Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu podatkowego I instancji oraz decyzji organu odwoławczego w części zaskarżonej i umorzenie postępowania w tym zakresie, względnie o uchylenie decyzji organu podatkowego I instancji oraz decyzji organu odwoławczego w części zaskarżonej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego oraz o ustanowienie kuratora dla osoby nieobecnej, celem reprezentowania jej interesów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 17 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 2/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na wniosek Dyrektora IAS, ustanowił dla Skarżącej, której miejsce pobytu nie jest znane, kuratora w osobie adwokata A. M..
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga nie była zasadna.
Zaistniały w sprawie spór wymagał rozstrzygnięcia, czy wydana w kontrolowanej sprawie decyzja o zakresie odpowiedzialności podatkowej spadkobierczyni ma – jak twierdzi Skarżąca powołując się na wyrok NSA z 11 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 230/14 - charakter konstytutywny i znajduje do niej zastosowanie art. 68 § 1 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy i w konsekwencji, decyzja taka winna być doręczona Skarżącej w terminie trzech lat przewidzianym dla tego rodzaju decyzji.
Organ odwoławczy prezentuje odmienny pogląd twierdząc w oparciu o uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z 23 maja 2016 r. sygn. akt II FPS 6/15, że tego rodzaju decyzja ma charakter deklaratoryjny, a zatem przepis art. 68 § 1 O.p. nie ma zastosowania.
W ocenie Sądu, słuszne jest stanowisko organu odwoławczego.
W kwestiach będących przedmiotem zarzutów przedmiotowej skargi istotne i przesądzające znaczenie ma bowiem powołana przez organ odwoławczy uchwała NSA, którą Sąd podziela i która wyjaśniła w rozważanych kwestiach prawnych rozbieżności powstałe w orzecznictwie sądów administracyjnych.
W rzeczonej uchwale NSA przyjęto, że do decyzji o zakresie odpowiedzialności spadkobiercy przewidzianej w art. 100 O.p. nie stosuje się art. 68 § 1 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 100 § 1 O.p. organy podatkowe właściwe ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy orzekają w odrębnych decyzjach o zakresie odpowiedzialności poszczególnych spadkobierców lub określają wysokość nadpłaty albo zwrotu podatku. W decyzji organ podatkowy określa wysokość znanych w dniu otwarcia spadku zobowiązań spadkodawcy, o których mowa w art. 98 § 1 i 2, z zastrzeżeniem § 2a. Wydając decyzję, organ podatkowy określa prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, wysokość poniesionej straty uprawniającej spadkobierców do skorzystania, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, z ulg podatkowych, wysokość nadpłaty lub zwrotu podatku, jeżeli ich wysokość jest inna niż wykazana w deklaracji złożonej przez spadkodawcę albo spadkodawca deklaracji nie złożył. Jak wyjaśnił NSA w uzasadnieniu ww. uchwały, decyzja z art. 100 O.p. nie jest decyzją o odpowiedzialności spadkobierców, ale decyzją określającą zakres odpowiedzialności spadkobierców. Tak bowiem stanowi art. 100 § 1 O.p. Zakres ten może obejmować jedną lub więcej należności spadkodawcy, o których mowa w art. 98 § 1 i § 2 pkt 1-7 O.p. Przepisy art. 100 O.p. nie wskazują, by organ miał orzekać o wysokości zobowiązania podatkowego spadkobierców. W § 2 art. 100 O.p. mówi się o zobowiązaniach spadkodawcy, o których traktuje art. 98 § 1 i 2, z zastrzeżeniem § 2a, które organ podatkowy ma określić w decyzji, i chodzi tu o zobowiązania znane na dzień otwarcia spadku. Zobowiązania te (zob. art. 59 § 1 i 2 O.p.) istnieją w dniu otwarcia spadku, a śmierć spadkodawcy ich nie unicestwia. Przejmą je spadkobiercy jako sukcesorzy. Są to zobowiązania (należności) spadkodawcy, a nie spadkobiercy. Należy nadmienić, że w brzmieniu art. 100 § 2 O.p. obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. (art. 1 pkt 82 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2015 r. poz. 1649 z późn. zm.) ustawodawca nazywa je "kwotami, o których mowa w art. 21 § 3 i 3a, art. 24 lub art. 74a" ustawy - Ordynacja podatkowa. Nie wymienia w tym przepisie art. 21 § 5 O.p. odnoszącego się do deklaracji, o których mowa w zobowiązaniach podatkowych powstających w trybie art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Można więc powiedzieć, że przedmiotem rozstrzygnięcia organu podatkowego w przypadkach określonych w art. 100 O.p. będzie "zakres odpowiedzialności spadkobiercy". Z zakresem tej odpowiedzialności związana jest też sama odpowiedzialność za zobowiązania spadkodawcy. Wskazuje na to wykładnia systemowa art. 100 § 1-2a O.p., art. 98 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 1034 § 1 i 2 K.c. Rzecz jednak w tym, że ta odpowiedzialność jest odpowiedzialnością z mocy prawa, a nie jest ustalana (konstytuowana). Wskazują na to powołane przepisy, jak również art. 925 i art. 1030 K.c. Wynika z nich m.in., że spadkobierca nabywa spadek z chwilą jego otwarcia i do chwili przyjęcia spadku jego odpowiedzialność za długi spadkowe, także podatkowe, obejmuje tylko odpowiedzialność spadkiem. Co do zasady więc oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku nie wpływa na tę odpowiedzialność jako odpowiedzialność z mocy prawa. Co najwyżej określa ono jej zakres. Spadkobiercy ponoszą tę odpowiedzialność już tylko dlatego, że zostali zaliczeni do grupy spadkobierców, a więc dlatego im ten przymiot przysługuje. Jeżeli spadkobierca odrzuca spadek, to na jego miejsce wchodzą jego spadkobiercy. Jest zagadnieniem oczywistym, że majątkowe prawa i obowiązki przewidziane w przepisach prawa podatkowego nie wchodzą do spadku (art. 97 § 1 O.p.), ale też kwestią niebudzącą wątpliwości jest to, że z mocy przepisu prawa podatkowego (art. 98 § 1 i 2 O.p.) do zobowiązań podatkowych i innych należności, za które odpowiadają spadkobiercy, stosuje się nawet nie odpowiednio, ale wprost przepisy K.c. o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe. Organ podatkowy, prowadząc postępowanie, o którym mowa w art. 100 § 1 O.p., ustala stan faktyczny sprawy, odpowiedzialność spadkobierców i jej zakres. Z tego też tytułu w oparciu o posiadane dane określa należności, o których mowa w art. 98 § 1 i 2 O.p. (zakres przedmiotowy), i spadkobierców odpowiedzialnych za te należności (zakres podmiotowy). Należy przy tym zaznaczyć, że podmiotowy zakres odpowiedzialności spadkobierców organ określa w oparciu o posiadane prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia albo europejskie poświadczenie spadkowe. Wszystkie te kwestie są elementem stanu faktycznego. Powyższe oznacza, że zarówno zakres przedmiotowy, jak i podmiotowy określa się na dzień otwarcia spadku, a więc ze skutkiem ex tunc. Decyzja o zakresie odpowiedzialności spadkobierców ma więc dlatego charakter deklaratoryjny. To przepisy art. 1034 § 2 i art. 1081 K.c. oraz art. 98 § 1 i § 2 pkt 1-7 O.p. tę odpowiedzialność określają, a nie organ podatkowy; decyzje zaś, o których mowa w art. 100 § 1 i 2 O.p., ją tylko określają, stwierdzają. Przyjęcie poglądu, że tę odpowiedzialność (a nie zakres) ustala organ podatkowy, byłoby rażącym naruszeniem powyższych przepisów prawa.
Zatem skoro decyzje, o których mowa w art. 100 § 1-2a O.p., nie ustalają i nie kreują zobowiązań podatkowych czy zobowiązań spadkobierców, to nie można przyjmować, że przepis art. 68 § 1 O.p. ma zastosowanie do tej decyzji. Należność, za którą odpowiada spadkobierca, nie ma samoistnego charakteru prawnego. Mimo objęcia jej specyficzną decyzją o odpowiedzialności spadkobiercy, pozostaje ona zobowiązaniem podatkowym podatnika, które przedawnia się na zasadach ogólnych (art. 70 § 1 O.p.), przy uwzględnieniu okoliczności mających wpływ na bieg terminu przedawnienia.
Mając więc na względzie w kontrolowanej sprawie powołaną uchwałę NSA, za nieaktualne należy uznać stanowisko zawarte w wyroku NSA z 11 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 230/14, na podstawie którego Skarżąca wywodziła, że doręczenie decyzji w dniu 30 lipca 2018 r. nastąpiło w warunkach przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż decyzja o odpowiedzialności spadkobiercy ma charakter ustalający (konstytutywny), a wobec tego, jej doręczenie winno nastąpić w terminie 3 lat, tj. najpóźniej do 31 grudnia 2017 r., przez co, także i wszczęte po tym dniu postępowanie podatkowe, winno podlegać umorzeniu jako bezprzedmiotowe.
W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organy obu instancji prawidłowo bowiem uznały, że decyzja o zakresie odpowiedzialności spadkobierczyni przewidzianej w art. 100 § 1 O.p. ma charakter deklaratoryjny i zakres ten, ze względu na przyjęcie przez Skarżącą spadku wprost (art. 1031 § 1 K.c.), nie podlegał ograniczeniom. Ustalone w sprawie okoliczności faktyczne potwierdzają również, że nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych spadkodawcy z tytułu podatku od towarów i usług za wymienione miesiące 2008 r. (w sprawie nie jest sporna kwestia przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego do osób fizycznych za 2014 r.). Z powodu bowiem zastosowania wobec spadkodawcy skutecznych środków egzekucyjnych oraz jego śmierci, wystąpiły wymienione w art. 70 § 4 i art. 99 O.p. okoliczności, tj. przerwanie biegu terminu przedawnienia i zawieszenie biegu tego terminu, co skutkowało tym, że określony w art. 70 § 1 O.p. 5-letni termin przedawnienia, uległ wydłużeniu. Mając zatem na uwadze datę zastosowania ostatniego środka egzekucyjnego (16 stycznia 2012 r.) oraz maksymalny 2-letni okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia z uwagi na śmierć spadkodawcy i czas związany z wydaniem orzeczenia stwierdzającego nabycie spadku, termin przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za wymienione miesiące 2008 r., przypadał na dzień 17 stycznia 2019 r. W konsekwencji, organ podatkowy I instancji był uprawniony do wszczęcia postępowania wobec spadkobierczyni postanowieniem z [...] r. To zaś oznacza, że nie było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 208 § 1 O.p. Także wydanie decyzji przez organy obu instancji, nie nastąpiło w warunkach przedawnienia.
Podsumowując zaprezentowane rozważania stwierdzić należało, że sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 208 § 1, art. 100 § 1, art. 68 § 1, art. 21 § 1 pkt 2, art. 59 § 1 pkt 9 oraz art. 21 § 3 O.p., nie były zasadne.
Ponadto, Sąd dokonał oceny zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencjami przyznanymi w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") i również w wyniku tej oceny nie znalazł podstaw, aby uznać, że zaskarżona decyzja jest wadliwa.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości, o czym orzekł jak w sentencji.
Na marginesie dodać wypada, że w kwestii kosztów należnych kuratorowi Sąd wydał odrębne rozstrzygnięcie.