Uzasadnienie
Skarżący J. W. - G. i A.G. zaskarżyli decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. z dnia [...] o nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] o nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie [...].
Kontrolujący, w związku z przyjęciem, iż ostatecznym celem zawartej w dniu [...] umowy leasingu operacyjnego był zakup na raty środka transportu - naczepy skrzyniowej [...] a nie czasowe, odpłatne korzystanie przez leasingobiorcę, stwierdził, iż skarżący zawyżył koszt uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą A o wydatki z tym związane.
Powyższe ustalenia znalazły wyraz w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy.
Skarżący w skardze z dnia [...] wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, i zarzucili naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. z 2000 r. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów (Dz.U. Nr 28, poz. 129), a także art. 583 i 709 Kodeksu cywilnego, przez przyjęcie, iż zawarta przez skarżącego umowa leasingu operacyjnego ma w istocie charakter umowy sprzedaży na raty.
Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją.
Dyrektor Izby Skarbowej we W., po ponownym przeanalizowaniu zarzutów skargi, uznał je w całości za zasadne i decyzją z dnia [...] o nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. oraz określił skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie [...].
Organ uznał, iż skoro skarżący był uprawniony w czasie trwania umowy leasingu operacyjnego jedynie do używania rzeczy, nie mając żadnych uprawnień właścicielskich, które są następstwem umowy sprzedaży, a ponadto z chwilą uiszczenia ostatniej opłaty z tytułu leasingu nie stał się automatycznie właścicielem przedmiotowej naczepy, a do przeniesienia własności rzeczy z leasingodawcy na leasingobiorcę koniecznym było zawarcie nowej, odrębnej umowy sprzedaży, to brak było podstaw do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu realizacji umowy leasingu operacyjnego.
Z kolei pełnomocnik skarżących pismem z dnia [...] oświadczył, że nie podtrzymują oni skargi i wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270)- zwanej dalej upsa.
Sąd umarza postępowanie, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie, których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Postępowanie staje bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ podatkowy w trybie autokontroli (art. 54 § 3 upsa) albo, jeśli skarżący skutecznie cofnie skargę.
Oświadczenie skarżącego w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla Sądu. Sąd może odmówić uwzględnienia żądania skarżącego dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenia prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem podatkowym.
W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się okoliczności uniemożliwiających uznanie oświadczenia skarżących za prawnie dopuszczalne. Skarżący złożyli oświadczenie na skutek wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji w trybie art. 54 § 3 upsa.
Organ podatkowy wydając ponownie decyzję uznał w całości zasadność zarzutów skargi.
Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie narusza prawa materialnego ani procesowego.
Z powyższych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 upsa postępowanie w sprawie podlega umorzeniu.
Sąd orzekł na podstawie art. art. 201 § 1 upsa zwrot kosztów postępowania.