Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że nie jest w stanie pokryć kosztów sądowych bez uszczerbku dla siebie i rodziny. Wskazał, że samotnie wychowuje dwoje dzieci. Zarabia około 2.500 zł miesięcznie i z tej kwoty musi pokrywać koszty utrzymania, leczenia dzieci oraz grzywnę orzeczoną w wyroku karnym. Dodał, że wyrokiem karnym nałożono na niego zakaz proszenia działalności gospodarczej na okres 3 lat, co ogranicza jego zdolności zarobkowe. Aktualnie Urząd Skarbowy w Z. prowadzi egzekucję podatku wynikającego z decyzji.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z dwojgiem dzieci, nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro.
Do wniosku został załączony wyrok karny z dnia 27 lipca 2007 r., wyrok rozwodowy wraz z orzeczeniami o przyznaniu wykonywania władzy rodzicielskiej nad dwojgiem dzieci skarżącemu, decyzję o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej oraz potwierdzenie przelewu. Z dokumentów tych wynika, że wyrokiem karnym między innymi nałożono na skarżącego grzywnę w wysokości 250.000 zł, decyzją z dnia 10 września 2007 r., wykreślono na jego wniosek, z ewidencji działalność gospodarczą, którą zaprzestał prowadzić z dniem 18 sierpnia 2007 r., natomiast przelewem z dnia 26 września 2007 r. wpłacona została na konto Sądu Rejonowego w Zgorzelcu kwota 47.561,94 zł tytułem orzeczonej grzywny i kosztów postępowania.
Na wezwanie Sądu wnioskodawca przedłożył ponadto zaświadczenie o zarobkach, zeznania podatkowe za 2006 r. PIT-36L i PIT-37, bilans, rachunek zysków i strat za 2006 r. "A", sprawozdanie finansowe za ten sam rok oraz informację o dochodach uzyskanych od organu rentowego w 2006 r. PIT-11A Powyższe dokumenty wskazują, że skarżący w 2006 r. uzyskał z prowadzonej działalności gospodarczej przychód w wysokości 46.127.623,66 zł i poniósł stratę w kwocie 120.999,59 zł. W tym samym roku otrzymał zasiłek pieniężny w kwocie 124,20 zł. Natomiast zgodnie z zaświadczeniem o zarobkach, zatrudniony od 1 kwietnia 2007 r. w firmie "A" Sp. z o.o., w lutym 2008 r. otrzymał dochód brutto 1.126 zł.
Skarżący oświadczył, że zamieszkuje wraz z dwójką dzieci u swojej matki i nie ponosi opłat z tytułu eksploatacji mieszkania, miesięcznie wydatkuje na żywność, ubrania, środki higieny, lekarstwa łącznie 850 zł, nie posiada rachunków bankowych i nie korzysta z Pomocy Społecznej ani innych forma wsparcia państwowego.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zwrócić trzeba uwagę, że wyrażenie zawarte w powołanym wyżej przepisie art. 246 p.p.s.a. "gdy wykaże" wskazuje, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia w wiarygodny sposób, że nie jest w stanie ponieść kosztów procesu bez uszczerbku dla własnego koniecznego utrzymania. Winien zatem dochować szczególnej staranności przy wskazywaniu podstaw, które uzasadniają jego żądanie, poprzez przedłożenie wszelkich dokumentów i oświadczeń potwierdzających brak środków na opłacenie tych kosztów
Tymczasem, w ocenie Sądu, oświadczenia skarżącego i przedłożone dokumenty budzą wątpliwości co do jego rzeczywistych możliwości płatniczych. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca wskazał, ze jego dochód (wynagrodzenie) wynosi 2.500 zł. Z jego oświadczenia, że z tej kwoty pokrywa koszty utrzymania i inne, Sąd wnosi, że jest to dochód netto. Natomiast z przedłożonego zaświadczenia o zarobkach wynika, że skarżący w lutym 2008 r. otrzymał wynagrodzenie w kwocie 1.126 zł brutto. Dodatkowo wskazać trzeba, że przedłożone zaświadczenie nie zostało opatrzone pieczęcią zakładu pracy i podpisane zostało przez doradcę podatkowego, bez wskazania funkcji, jaką miałby wykonywać we wskazanej wyżej spółce z o.o. W związku z tym, zdaniem Sądu, nie można dać wiary prawdziwości tak sporządzonego zaświadczenia.
Nie można również uznać jako wiarygodne oświadczenia o braku jakichkolwiek zasobów pieniężnych. Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, wnioskodawca w 2006 r. uzyskał przychód w wysokości ponad 46.000.000 zł, ponosząc stratę w kwocie ponad 120.000 zł, zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w dniu 18 sierpnia 2007 r. z uwagi na zakaz orzeczony wyrokiem karnym, następnie w dniu 26 września 2007 r. dokonał przelewu na opłacenie nałożonej wyrokiem karnym grzywny w wysokości ponad 47.000 zł. A zatem pomimo wykazania straty za 2006 r., zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i uzyskiwania dochodu tylko z zatrudnienia w spółce z o.o., skarżący dysponował środkami na opłacenie grzywny w znacznej wysokości. Poza tym, z okoliczności uzyskania z prowadzonego kantoru wymiany walut w 2006 r. tak wysokiego przychodu można wywieść, że do sierpnia 2007 r. osiągnięty przychód był adekwatnie podobnych rozmiarów, tym bardziej, że skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej nie ze względu na jej niedochodowość, ale w wyniku nałożenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej.
Na koniec należy podkreślić, że powołując się na określone okoliczności, które mają wpływ, w ocenie wnioskodawcy, na jego sytuację finansową i majątkową, okoliczności te należy odpowiednio uwiarygodnić. Zatem skoro wnioskodawca podniósł, że organ podatkowy wszczął egzekucję zobowiązania podatkowego, zobligowany był załączyć do wniosku świadczące o tym dokumenty. Tym bardziej, że w wezwaniu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy zostały wskazane również inne dokumenty potwierdzające okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie.
Mając zatem na uwadze powyższe, należało stwierdzić, że skarżący nie wykazał w sposób wiarygodny, że nie ma możliwości zgromadzenia środków na opłacenie kosztów sądowych. Dlatego też, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.