Uzasadnienie
Skarżąca spółka wniosła w dniu 9 stycznia 2015 r. skargę na opisaną w sentencji postanowienia decyzję. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 13 lutego 2015 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania, tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W związku z błędnym zaadresowaniem przesyłki listowej zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2015 r. sędzia sprawozdawca nakazał ponowne wykonanie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w zakresie wezwanie spółki do uzupełniania ww. braków formalnych skargi. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru wezwanie w tym przedmiocie zostało skutecznie doręczone spółce w dniu 30 kwietnia 2015 r. (k. 36 akt sądowoadministracyjnych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na to, że jej braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie.
W myśl art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) osoby prawne oraz jednostki organizacyjne, mające zdolność sądową, dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby upoważnione do działania w ich imieniu. Stosownie natomiast do art. 29 p.p.s.a., te organy lub osoby, przy pierwszej czynności w postępowaniu mają obowiązek wykazać umocowanie do działania, składając stosowny dokument. Trzeba zauważyć, że ustawodawca nie dookreślił rodzaju dokumentu, jakim wykazać należy umocowanie do dokonywania czynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie powszechnie jednak przyjmuje się, że stosownym dokumentem do wykazania osób upoważnionych do reprezentowania spółek prawa handlowego jest dokument zawierający informację z rejestru sądowego przedsiębiorców.
Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji osoby prawnej jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005 r., II GZ 19/2005, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewykonanie nałożonego przez Sąd obowiązku przedłożenia dokumentu w terminie powoduje jednak odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., GSK 1337/2004, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie strona skarżąca mimo prawidłowo skierowanego wezwania oraz pouczenia o procesowych konsekwencjach niewykonania nałożonego obowiązku, nie przedłożyła dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego), a zatem nie uzupełniła braków formalnych skargi.
W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zobligowany był odrzucić skargę skarżącej (pkt I sentencji). Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi wydane zostało w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który nakłada obowiązek zwrotu przez Sąd z urzędu wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego (pkt II sentencji).