Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 czerwca 1997 r. Urząd Skarbowy określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług stanowiące nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za kolejne miesiące 1995 r.
Powyższą decyzję doręczono pełnomocnikowi spółki w dniu 15 lipca 1997 r. Pismem opatrzonym datą 21 lipca 1997 r. pełnomocnik spółki w dniu 25 lipca 1997 r. zwrócił się do Urzędu Skarbowego o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji. Jako podstawę prawną żądania wskazał przepisy art. 111 par. 1 w związku z art. 113 par. 2 Kpa. Z treści wniosku wynikało jednak, że spółka żąda wyjaśnienia jakie przepisy prawa materialnego stanowiły podstawę do wydania powyższej decyzji.
Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 1997 r. Urząd Skarbowy powołując się na art. 113 par. 1 i 2 Kpa udzielił odpowiedzi na wątpliwości pełnomocnika spółki i pouczył o prawie zaskarżenia postanowienia. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 8 sierpnia 1997 r. Nie wniesiono na nie zażalenia.
W dniu 25 sierpnia 1997 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęło opatrzone datą 8 sierpnia 1997 r. odwołanie spółki na decyzję tego Urzędu z dnia 30 czerwca 1997 r. Postanowieniem z dnia 27 października 1997 r. Izba Skarbowa na podstawie art. 134 Kpa stwierdziła, że powyższe odwołanie zostano wniesione z uchybieniem terminu i w związku z tym pozostawiła je bez rozpatrzenia. Izba Skarbowa stwierdziła, że postanowienie Urzędu Skarbowego wydane na podstawie art. 113 par. 1 i 2 Kpa - na żądanie strony - wyjaśniające wątpliwości co do treści decyzji nie ma wpływu na termin wniesienia odwołania, bowiem żądanie takie można wnieść w każdym czasie.
Na powyższe postanowienie sp. z o.o. złożyła skargę do NSA. Strona skarżąca powołując się na art. 196 par. 1 i 3 Kpa wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając mu niezgodność z art. 111 par. 1 w związku z par. 2 Kpa. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że żądanie strony uzupełnienia treści decyzji o podanie przepisu prawa materialnego, upoważniającego organ I instancji do pozbawienia podatniczki prawa do odliczenia naliczonego w określonej w sprawie sytuacji, nie jest żądaniem uzupełnienia wyjaśnienia lecz samo w sobie jest żądaniem uzupełnienia podstawy prawnej przyjętego rozstrzygnięcia, czego organ w decyzji nie uczynił. Strona skarżąca wywiodła, że w takiej sytuacji stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty wydania postanowienia w tej sprawie przez organ I instancji zawarowane w art. 111 par. 2 Kpa.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie. Podtrzymała zaskarżone postanowienie i argumenty zawarte w jego uzasadnieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy pismo pełnomocnika skarżącej spółki opatrzone datą 21 lipca 1997 r. było przewidzianym w art. 111 par. 1 Kpa żądaniem uzupełnienia decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 30 czerwca 1997 r., czy też unormowanym w art. 113 par. 2 Kpa żądaniem wyjaśnienia wątpliwości co do treści tej decyzji.
Zgodnie z art. 111 par. 1 Kpa strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do Sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.
W myśl par. 2 tego artykułu w przypadkach określonych w par. 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi.
Art. 113 par. 2 Kpa stanowi natomiast, iż organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Przewidziane w art. 113 Kpa żądanie można wnieść w każdym czasie i wydane w tym trybie postanowienie nie ma wpływu na termin wniesienia odwołania.
Unormowane w przytoczonych wyżej przepisach żądania są odrębnymi instytucjami prawa procesowego i nie mogą być zamiennie stosowane.
Od rozstrzygnięcia tego, jaki charakter miało żądanie zawarte w opatrzonym datą 21 lipca 1997 r. piśmie pełnomocnika skarżącej Spółki zależy zatem, czy odwołanie od przedmiotowej decyzji Urzędu Skarbowego zostało wniesione w terminie, czy też z jego uchybieniem.
Rozważając powyższą kwestię zauważyć należy, iż w wymienionym piśmie pełnomocnik strony skarżącej powołał się na art. 111 par. 1 Kpa w związku z art. 113 par. 2 Kpa, co mogłoby wskazywać, iż jego wolą było nadanie wniesionemu żądaniu cech obu wyżej przedstawionych instytucji prawa procesowego. Jak jednak wyżej podniesiono są to instytucje odrębne i nie można powołując się jednocześnie na oba cytowane przepisy tworzyć nowej instytucji, będącej kompilacją obu poprzednich. Samo zaś powołanie się w piśmie na art. 111 par. 1 Kpa nie może przesądzać o charakterze przedmiotowego żądania. Przyjęcie bowiem odmiennego stanowiska musiałoby skutkować koniecznością uznania, że termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia stronie odpowiedzi na każde pismo, w którym - niezależnie od jego rzeczywistej treści - powołano by się na art. 111 par. 1 Kpa. Decydujące znaczenie ma zatem treść przedmiotowego pisma.
Z treści powołanego wyżej pisma wynika, iż jego autorowi w istocie chodziło o wyjaśnienie wątpliwości co do treści przedmiotowej decyzji. Tak też zostało potraktowane przez Urząd Skarbowy. Z całą jednak pewnością z treści tego pisma nie wynika, aby było to żądanie uzupełnienia tejże decyzji co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Pełnomocnik skarżącej Spółki nie domaga się bowiem w przedmiotowym piśmie uzupełnienia rozstrzygnięcia, ani też nie porusza w nim w ogóle kwestii pouczeń zawartych w decyzji. Żąda jedynie wyjaśnienia wskazanych przez siebie kwestii.
W tym stanie rzeczy brak jest jakichkolwiek uzasadnionych podstaw do przyjęcia, iż opatrzone datą 21 lipca 1997 r. pismo pełnomocnika skarżącej Spółki, wniesione do Urzędu Skarbowego w dniu 25 lipca 1997 r., było żądaniem przewidzianym w art. 111 par. 1 Kpa. Konsekwencją powyższego jest fakt, że w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 111 par. 2 Kpa. Odmienne w tej kwestii stanowisko strony skarżącej nie jest więc prawidłowe i nie zasługuje na uwzględnienie.
W tej sytuacji Izba Skarbowa prawidłowo przyjęła, iż odwołanie strony skarżącej od wyżej wymienionej decyzji Urzędu Skarbowego zostało wniesione z uchybieniem terminu. Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 27 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o NSA skarga została oddalona.