Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 31 maja 1999 r., sygn. akt I SA/Wr 2083/96

Tezy

1. W sytuacji, gdy organ podatkowy kwestionuje zobowiązanie podatkowe wynikające z deklaracji podatkowej, podatnik otrzymując decyzję w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług rozliczającą ten podatek za dany miesiąc obliczeniowy ma prawo domniemywać, że okres ten został przez organ podatkowy rozliczony w sposób prawidłowy i ostateczny, również w zakresie zobowiązań wynikających z zastosowania art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Późniejsze rozstrzygnięcie w zakresie wyliczenia podatku z zastosowaniem art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy nie może być też uznane za uzupełnienie wcześniejszej decyzji w sprawie wymiaru podatku za dany miesiąc, gdyż jest to dodatkowe rozstrzygnięcie w sprawie wymiaru podatku za ten sam okres obliczeniowy.

2. Wydanie dwóch odrębnych decyzji za ten sam okres obliczeniowy nie znajduje uzasadnienia we wskazanych przepisach cyt. ustawy o podatku od towarów i usług i sprzeczne jest z wynikającą z art. 16 par. 1 Kpa ogólną zasadą trwałości decyzji ostatecznych, która to zasada ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych.

3. Zgodnie z art. 163 par. 2 kodeksu handlowego wynagrodzenie za usługi świadczone przy powstaniu Spółki można wypłacić tylko z zysku bilansowego, tak więc powyższy wydatek poniesiony przed uzyskaniem przez spółkę osobowości prawnej nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów spółki.