Uzasadnienie
W dniu 11 sierpnia 2014 r. została wniesiona skarga W.C. na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia. W skardze wskazano adres skarżącej w T. przy ul. [...] oraz dane i adres pełnomocnika, tj. S.C. ul. [...] W. Pod skargą widnieje podpis S. C. Z uwagi na niedołączenie do skargi dokumentu pełnomocnictwa procesowego, S. C. został wezwany do wykonania tego obowiązku w terminie siedmiu dni. Jednocześnie został on wezwany odrębnym pismem do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Przesyłki zawierające wskazane wezwania zostały doręczone w dniu 17 września 2014 r.
W terminie otwartym do wykonania wezwań S.C. przedłożył w imieniu skarżącej podpisane przez siebie pismo, z którego wynika, że pełnomocnictwo zostało wysłane z USA na adres Sądu w lipcu 2014 r. i nie jest możliwe przesłanie nowego pełnomocnictwa w ciągu 7 dni. Wraz z tym pismem złożono pełnomocnictwo podpisane przez S.C. Wymieniony nadesłał również podpisany przez siebie formularz wniosku o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd pismem z dnia 6 października 2014 r. wezwał bezpośrednio skarżącą do: podpisania znajdującej się w aktach sprawy skargi lub nadesłania odpisu prawidłowo podpisanej skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi i podpisania wniosku o przyznanie prawa pomocy lub nadesłanie prawidłowo podpisanego wniosku w terminie siedmiu dni pod rygorem jego pozostawienia bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca to wezwanie została doręczona pod adresem skarżącej wskazanym w skardze w trybie prawnej fikcji doręczenia w dniu 24 października 2014 r. (po dwukrotnym awizowaniu).
Z akt sprawy wynika, że braki formalne skargi oraz wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zostały usunięte.
Do akt sprawy wpłynęło natomiast pismo z dnia 17 października 2014 r. podpisane przez S.C. i wniesione w imieniu skarżącej, z prośbą o przesłanie nieodebranej przesyłki na jego adres (w W.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy wyjaśnić, że sąd administracyjny po wpłynięciu skargi, a przed jej merytorycznym rozpoznaniem, dokonuje oceny dopuszczalności skargi, tj. bada między innymi czy została ona wniesiona przez uprawniony podmiot, czy nastąpiło to w terminie i czy skarga spełnia określone warunki formalne. Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego obarczone jest bowiem obowiązkiem spełnienia wymogów formalnych.
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, do których należy m.in. warunek formalny wynikający z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., tj. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Jeżeli skarga podpisana jest przez pełnomocnika, na pełnomocniku ciąży obowiązek przedłożenia do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa (art. 37 § 1 p.p.s.a.).
W sytuacji gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ponieważ skarga należy do katalogu pism kwalifikowanych, wymieniony rygor nie będzie miał zastosowania, gdyż w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, sąd zobligowany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że wniesiona skarga była podpisana przez pełnomocnika S. C., lecz nie spełniała warunku formalnego określonego we wspomnianym art. 37 § 1 p.p.s.a. Pełnomocnik został więc wezwany do usunięcia dostrzeżonego braku formalnego przez przedłożenie pełnomocnictwa w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponieważ wezwanie zostało doręczone 17 września 2014 r., to zakreślony termin do jego wykonania, upływał w dniu 24 września 2014 r. Akta sprawy potwierdzają jednak, że wynikający z wezwania obowiązek nie został spełniony.
Nie można bowiem przyjąć, że przedłożone pełnomocnictwo niezawierające podpisu skarżącej, lecz S.C., stanowi prawidłowe umocowanie do działania przed Sądem w imieniu skarżącej. Ponadto, za niemającą potwierdzenia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, należy uznać informację o wysłaniu do Sądu w lipcu 2014 r. pełnomocnictwa procesowego, skoro skarga została wniesiona dopiero w dniu 11 sierpnia 2014 r. Zatem, na podstawie tak ukształtowanych okoliczności faktycznych sprawy, przyjąć należało, że pełnomocnik nie przedłożył dokumentu pełnomocnictwa procesowego uprawniającego do działania w imieniu skarżącej. Niemniej, mając na uwadze prawo skarżącej do sądu, została ona bezpośrednio wezwana do podpisania skargi lub nadesłania odpisu prawidłowo podpisanej skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka z wymienionym wezwaniem została skierowana pod adres wskazany w skardze, tj. T., ul. [...].
Dokonując oceny skuteczności doręczenia skarżącej przesyłki zawierającej rzeczone wezwanie, wskazać należy na treść art. 73 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tzn. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy – Prawo pocztowe lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (awizo), o którym jest mowa w § 2 art. 73 p.p.s.a. Awizo umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia. Stosownie zaś do art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w siedmiodniowym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie podejmie przesyłki przyjmuje się na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a., że pismo zostało jej doręczone z upływem ostatniego – czternastego dnia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Domniemanie doręczenia pisma nie nastąpi zatem w razie niespełnienia warunków określonych w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. i nie wywoła skutków prawnych dla strony dokonującej czynności procesowej (por. np. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2014 r. II GSK 589/14, LEX nr 1447223)
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie warunki określone w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. zostały spełnione, gdyż z akt sprawy wynika, że przedmiotowa przesyłka została dwukrotnie awizowane w dniach 10 i 20 października 2014 r. (dowód: k. 31 akt sądowych), a "awizo" - co potwierdzają adnotacje poczynione przez listonosza – zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej. Zatem uznać należy, że z dniem 24 października 2014 r. (czternaście dni liczone od daty pierwszego awizowania przesyłki) doszło do jej skutecznego doręczenia skarżącej. Z tym też momentem rozpoczął swój bieg termin do wykonania ww. wezwania, który upłynął w dniu 31 października 2014 r. Ponieważ skarżąca w wyznaczonym terminie nie wykonała czynności, o którą została wezwana, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia.
Przedstawione rozważania dotyczące skuteczności doręczenia wymienionej przesyłki należy również odnieść do wezwania o uzupełnienie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż o jego uzupełnienie wezwano skarżącą jednocześnie wraz z wezwaniem do usunięcia braku formalnego skargi. Jednakże niewykonanie wezwania w tym zakresie powoduje skutek w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Stanowi o tym art. 257 p.p.s.a., wedle którego wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z tego też względu orzeczono jak w pkt. II sentencji postanowienia.
Podsumowując Sąd wskazuje, że skoro S.C. nie został w sprawie prawidłowo umocowany a podjęte przez niego czynności procesowe nie zostały potwierdzone przez skarżącą w zakreślonym terminie, czynności te należało potraktować jako bezskuteczne.