Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2013 r., wezwano stronę skarżącą - A sp. z o.o. z/s w M. (za pośrednictwem jej pełnomocnika) do opłacenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 1.020,00 zł, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na to wezwanie, skarżąca spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r. (I SA/Wr 2106/13), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił ww. spółce przyznania prawa pomocy w zakresie przez nią wnioskowanym. Postanowienie to uprawomocniło się w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2014 r. (I GZ 214/14), który oddalił zażalenie spółki na postanowienie z dnia 19 maja 2014 r.
Z uwagi na powyższe, pełnomocnikowi spółki ponownie doręczono odpis zarządzenia z 5 grudnia 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, w kwocie, terminie i pod rygorem, jak w pierwszym wezwaniu. Jak wynika z akt sprawy, odpis tego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi 26 września 2014 r.
W dniu 2 października 2014 r. (data stempla pocztowego), spółka wniosła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został zakwalifikowany jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 19 maja 2014 r.
Nie stwierdzając wystąpienia w sytuacji majątkowej spółki nowych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. odmówił zmiany postanowienia tego Sądu z dnia 19 maja 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2015 r. (I GZ 602/14) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie spółki na postanowienie z 20 października 2014 r.
Skarga nie została opłacona, co potwierdza informacja z Oddziału Finansowo-Budżetowego tut. Sądu (k. 129).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić z powodu jej nieopłacenia, do czego - w takim przypadku - zobowiązuje art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.).
Stan sprawy wymaga odniesienia się do dwóch kwestii. Pierwsza, dotyczy skutków wydania - 19 maja 2014 r. - przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnego postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Druga, konsekwencji prawnych złożenia przez stronę, po wydaniu tego postanowienia, kolejnego wniosku o zwolnienie jej od kosztów sądowych.
Odnosząc się do pierwszego z zagadnień, wyjaśnić trzeba, że z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów sądowych wynika obowiązek strony do zapłaty wymaganego wpisu, a wcześniej, obowiązek sądu do ponownego wezwania strony do jego uiszczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2013 r., II FSK 3379/13; dostępne na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl).
W sprawie, w związku z uprawomocnieniem się postanowienia Sądu z dnia 19 maja 2014 r. (jako że Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie spółki na to postanowienie), pełnomocnikowi strony doręczono (ponownie) odpis zarządzenia z dnia 5 grudnia 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego w kwocie 1.020 zł, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie to pełnomocnik otrzymał 26 września 2014 r.
W nawiązaniu do drugiego z zasygnalizowanych zagadnień, wymaga przypomnienia, że w następstwie tego - ponownego - wezwania do opłacenia skargi, skarżąca złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, który został zakwalifikowany jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia z 19 maja 2014 r. Nie stwierdzając podstaw do takiej zmiany, Sąd postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. odmówił zmiany postanowienia z 19 maja 2014 r. a stanowisko Sądu w tym przedmiocie podzielił także Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając (postanowieniem z dnia 8 stycznia 2015 r.) zażalenie spółki na postanowienie z dnia 20 października 2014 r.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2014 r., zgodnie z którym, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych złożony po prawomocnym oddaleniu uprzednio złożonego wniosku w tym przedmiocie, jeżeli nie zachodzą nowe okoliczności, uzasadniające odmienną ocenę możliwości poniesienia kosztów sądowych przez stronę (II OSK 810/14, LEX nr 1461899).
Taka właśnie sytuacja wystąpiła w stanie faktycznym sprawy, albowiem
- - w związku z oddaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 20 października 2014 r. - należało przyjąć, że sytuacja majątkowa skarżącej spółki na dzień złożenia kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych pozostawała niezmienna w stosunku do tej, jaka była przedmiotem oceny w postanowieniu z dnia 19 maja 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w tym zakresie.
W konsekwencji trzeba uznać w sprawie, że wniesienie przez stronę kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie uchylało skutków prawomocności wydanego wcześniej postanowienia z 19 maja 2014 r. o odmowie zwolnienia strony od kosztów sądowych, w tym, negatywnych dla skarżącej skutków nieopłacenia skargi w terminie wskazanym w wezwaniu, jakie skierowano do strony w związku z oddaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia spółki na tę odmowę.
Skoro zatem powtórne wezwanie do opłacenia skargi pełnomocnik skarżącej otrzymał w 26 września 2014 r., to siedmiodniowy termin na opłacenia skargi mijał w dniu 3 października 2014 r. (piątek). Do tego też dnia należało najpóźniej uiścić wymagany wpis sądowy.
Brak opłacenia skargi w tym terminie skutkował koniecznością odrzucenia skargi na podstawie powołanego na wstępie art. 220 § 3 u.p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.