Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej we W. stwierdził, że odwołanie S.R. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z 6 sierpnia 2015 r. nr [...] określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki Mercedes E 290 nr nadwozia [...] rok produkcji [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Jak wynikało z akt sprawy ww. decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w L. z 6 sierpnia 2015 r. określająca skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym została doręczona na adres strony w trybie art. 150 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako O.p.), ze skutkiem na 26 sierpnia 2015 r. Skarżący odwołanie od ww. decyzji datowane na 23 października 2015 r. złożył w tym samym dniu. Wraz z odwołaniem strona wnosiła o przywrócenie terminu do jego złożenia. Uzasadniając ten wniosek wskazywała, że nie otrzymała zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym (awiza).
W związku z tym skarżący złożył reklamację. O wysłaniu mu decyzji dowiedział się przypadkowo przeglądając 16 października 2015 r. akta podatkowe w Urzędzie Celnym w L.. W związku z tym w opinii strony uchybienie terminowi do złożenia odwołania nastąpiło bez jej winy.
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej we W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z 6 sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu przywołał okoliczności faktyczne sprawy, podkreślając, że doręczenie ww. decyzji nastąpiło w trybie zastępczym ze skutkiem na 26 sierpnia 2015 r. Wskazał, że zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, termin ten w odniesieniu do spornej decyzji upływał 9 września 2016 r. Zatem odwołanie wniesione 23 października 2016 r. należało ocenić jako spóźnione, co zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. skutkuje wydaniem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do jego wniesienia.
Dalej organ podatkowy wyjaśniał, że takie działanie nie zależy od swobodnego uznania lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Końcowo wskazał, że tylko wówczas gdy wraz z odwołaniem złożonym po terminie strona złoży wniosek o jego przywrócenie organ podatkowy nie może wydać postanowienia o uchybieniu terminu, uprawnienie takie uzyska po rozpoznaniu wniosku w sprawie przywrócenia terminu.
W skardze strona wnioskowała o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając bezzasadność twierdzenia, że wniesiono je z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu kwestionowała pogląd organu podatkowego, że odwołanie winna wnieść najpóźniej 16 października 2015 r. Skarżący przyznał, że 9 października 2015 r. otrzymał zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji z 6 sierpnia 2015 r., jednakże na podstawie tego pisma nie wiedział co to za decyzje, z czego wynikają, jaka jest ich podstawa prawna i uzasadnienie. Mógł się jedynie domyślać, że dotyczą one zobowiązań podatkowych, ale z zawiadomienia nie wynikało nic innego. Dopiero 16 października 2015 r. przeglądając akta sprawy w siedzibie organu I instancji zapoznał się z treścią ww. decyzji, zatem od tej daty winien być liczony termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyjaśnił, że postanowieniem z 7 stycznia 2016 r. odmówił stronie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L..
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.
Istota sporu sprowadza się do oceny czy zasadnie organ podatkowy stwierdził, że odwołanie skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z 6 sierpnia 2016 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Stanowisko skarżącego prezentowane w toku postępowania nie jest w tym względzie spójne. Z jednej strony wskazuje on, że nie doszło do prawidłowego doręczenia przesyłki zawierającej ww. decyzję, gdyż w skrzynce pocztowej adresata nie było zawiadomienia o jej pozostawieniu w Urzędzie Pocztowym w L. (awiza), a zatem nie mógł jej odebrać. Celem wyjaśnienia tej kwestii skarżący złożył reklamację. Z drugiej zaś strony skarżący wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, potwierdzając tym samym, że nie dochował 14 dniowego terminu wynikającego z ustawy Ordynacja podatkowa.
Organ podatkowy wskazując na prawidłowe doręczenie pisma oraz przepisy art. 223 § 2 pkt 1 i art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stwierdził, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu.
Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że pomimo pewnych nieprawidłowości w jego uzasadnieniu nie narusza ono przepisów prawa w stopniu warunkującym jego uchylenie.
Jak wynika z akt sprawy niespornie 6 sierpnia 2015 r. organ I instancji wydał wobec strony decyzję, którą wyekspediował na prawidłowy adres skarżącego. W aktach sprawy znajduje się koperta zawierająca m.in. ww. decyzję wraz z dokumentem potwierdzenia odbioru przesyłki, z których wynika, że była ona dwukrotnie awizowana (pierwsze awizowanie 12 sierpnia 2015 r., kolejne - powtórne awizo) – było dokonane 20 sierpnia 2015 r.). W treści dokumentu potwierdzenia odbioru zaznaczono, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki w sposób opisany w pkt 1) pozostawiono ją na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym, zawiadomienie o tym fakcie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.
Dalej wskazano, że z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni awizowano ją powtórnie 20 sierpnia 2015 r., co odnotowano także na kopercie zawierającej decyzję. Z dalszych zapisów ww. dokumentu wynika, że adresat nie podjął awizowanej przesyłki, w związku z czym zwrócono ją nadawcy.
Zgodnie z art. 148 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 148 § 1). Pisma mogą być również doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego;
2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (art. 148 § 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 148 § 3). Dalsze przepisy ww. ustawy stanowią, że w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. (art. 149 O.p.). Kolejny przepis stanowiący o doręczeniach - art. 150 O.p. wskazuje, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. (art. 150 § 1 O.p.). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. (art. 150 § 1a O.p.). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. (art. 150 § 2 O.p.).
Jak wynika z przedstawionych faktów, mających odzwierciedlenie w aktach sprawy, organy podatkowe zachowały opisane w ww. przepisach wymogi, starając się doręczyć pismo adresatowi. Także czynności podjęte przez operatora pocztowego nie budzą zastrzeżeń, co wynika z opisanych dokumentów. Nie budzi zatem zastrzeżeń stanowisko organu podatkowego, że doręczenie pisma stronie nastąpiło skutecznie w trybie art. 150 O.p., zaś termin doręczenia ustalony zgodnie z ww. przepisem przypadał na 26 sierpnia 2015 r. Od tej daty należy zatem liczyć termin, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. do wniesienia odwołania od decyzji. Słusznie w tych okolicznościach przyjmuje organ podatkowy, że upłynął on 9 września 2015 r. Tym samym odwołanie wniesione po tej dacie nastąpiło z uchybieniem terminu.
Skarżący w toku postępowania wskazywał, że nie otrzymał awiza i nie wiedział o istnieniu przesyłki zawierającej ww. decyzję. Celem wyjaśnienia tych nieprawidłowości wystąpił do Poczty Polskiej z reklamacją. W piśmie z 2 listopada 2015 r. kierowanym do organu podatkowego skarżący wskazał, że 22 października 2015 r. uzyskał odpowiedź na swoją reklamację, z której wynika, że zajęcie jednoznacznego stanowiska w tej sprawie nie jest możliwe, co uprawdopodabnia, że uchybienie terminu w złożeniu odwołania nastąpiło bez winy strony. Do pisma skarżący załączył odpowiedź operatora pocztowego.
Odnosząc się do tych okoliczności po pierwsze wskazać trzeba, że ww. pismo Poczty Polskiej informuje, że w sprawie dokonano dwukrotnego awizowania przesyłki (12 sierpnia 2015 r. i powtórnie 19 sierpnia 2015 r. przekazano przesyłkę do doręczenia). Wskazano, że w świetle wyjaśnień listonosza, który obsługuje ten rejon, po stwierdzeniu nieobecności osoby uprawnionej do odbioru przesyłki 12 sierpnia 2015 r. doręczyciel sporządził zawiadomienie o jej nadejściu. Zarówno pierwsze jak i drugie zawiadomienie listonosz pozostawił w skrzynce oddawczej. W dalszej treści ww. pisma stwierdzono, że jakkolwiek w przedmiotowej sprawie zajęcie jednoznacznego stanowiska nie jest możliwe, listonosza zobowiązano do rzetelnego wykonywania obowiązków służbowych, przepraszając adresata za wszelkie nieprawidłowości.
W opinii Sądu treść ww. pisma potwierdza fakty wynikające z dokumentów opisujących doręczenie spornej przesyłki, a znajdujących się w aktach sprawy, co z kolei potwierdza prawidłowość dokonanych przez operatora pocztowego czynności oraz wnioski organu podatkowego zawarte w zaskarżonym akcie. Fakt, że pismo zawiera przeprosiny i informuje o braku możliwości zajęcia jednoznacznego stanowiska w tej sprawie – w kontekście dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy – nie może uchylać ww. oceny.
Twierdzenia strony nie zostały poparte żadnymi dowodami, a prawidłowość podjętych czynności doręczenia przesyłki potwierdza dokumentacja znajdująca się aktach sprawy oraz – wbrew twierdzeniom strony – zawarta w piśmie Poczty Polskiej z 22 października 2015 r..
Końcowo Sąd stwierdza, że nie podziela poglądu organów podatkowych zawartego w zaskarżonym postanowieniu, a stwierdzającego, że wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania nie jest możliwe dopóki organ podatkowy nie rozpozna wniosku o przywrócenie terminu (o ile taki zostanie złożony). Wykładnia odnosząca się do relacji obu tych postanowień (w przedmiocie przywrócenia terminu oraz uchybienia terminu do złożenia odwołania została przedstawiona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 14 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 212//16 rozpoznającym skargę na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 6 sierpnia 2015 r. Ponieważ jednak niezaakceptowane przez Sąd tezy organu podatkowego co do zależności obu postanowień (w zakresie uchybienia terminu i jego przywrócenia) nie wpływają na wynik rozpoznawanej sprawy nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Uznając zatem, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa procesowego jak i materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego aktu, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę oddalił.