Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2015 r. (sygn. akt II FZ 108/15) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego M.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 2131/14) o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 6 marca 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500,00 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wysokość wpisu została ustalona na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę sądową zawierającą odpis ww. zarządzenia wraz z pismem przewodnim Sądu z dnia 10 marca 2015 r., doręczono skarżącemu M.O. w dniu 13 marca 2015 r.
W dniu 10 marca 2015 r. skarżący uiścił (przelewem) tytułem wpisu od skargi złożonej w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 2131/14 kwotę 100 zł.
Pozostała do zapłaty kwota 400 zł nie została uiszczona (informacja z Oddziału Finansowo-Budżetowego Sądu).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.).
Jak stanowi powołany przepis, skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu.
W orzecznictwie powszechnie aprobowane jest stanowisko, że przez opłatę należną w rozumieniu ww. przepisu należy rozumieć pełną (podkreślenie Sądu) opłatę, tj. wyznaczoną w wezwaniu do jej uiszczenia i obliczoną na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Na tej podstawie przyjmuje się, że wpis nieopłacony w pełnej wysokości powinien być traktowany tak samo, jak wpis w ogóle nieuiszczony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 grudnia 2007 r. sygn. akt I FSK 819/07; z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt II OZ 816/11; z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II GSK 220/08, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podzielając to stanowisko, Sąd stwierdził, że uiszczona przez skarżącego w sprawie w dniu 10 marca 2015 r. kwota 100 zł nie stanowi "należnej opłaty" w rozumieniu art. 220 § 3 p.p.s.a., a zatem, wniesiona przez niego skarga nie została w istocie opłacona. Okoliczność ta uzasadniała odrzucenie skargi.
Zdaniem Sądu, wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi w sprawie nie sprzeciwia się okoliczność, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł skarżący otrzymał w dniu 13 marca 2015 r., zaś kwotę 100 zł, uiszczoną tytułem wpisu od skargi (jak wskazał w piśmie z dnia 6 marca 2015 r. i w opisie przelewu), uiścił w dniu 10 marca 2015 r., a zatem jeszcze przed tym wezwaniem.
Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący otrzymał odpis zarządzenia z dnia 6 marca 2015 r. o wezwaniu do opłacenia skargi, a z treści tego zarządzenia wynikała kwota wpisu jaką skarżący zobowiązany był uiścić w związku z wniesioną skargą. W zarządzeniu tym zawarte zostało również pouczenie o terminie uiszczenia wymaganej opłaty (w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania), a także, pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w przypadku jej nieopłacenia we wskazanym terminie.
Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że skarżący posiadał wiedzę o prawidłowej wysokości wymaganego wpisu od skargi, a skoro odpis ww. zarządzenia skarżący otrzymał w dniu 13 marca 2015 r. to najpóźniej do dnia 20 marca 2015 r. (piątek) powinien był uiścić brakującą jeszcze kwotę 400 zł.
Okoliczność, że skarga do dnia 20 marca 2015 r. nie ostała opłacona w wymaganej wysokości uzasadniała uznanie jej za nieopłaconą, co z kolei obligowało Sąd, zgodnie z dyspozycją art. 220 § 3 p.p.s.a., do wydania postanowienia o jej odrzuceniu. Z tych powodów, Sąd orzekł jak w pkt I postanowienia.
O zwrocie kwoty 100 zł, uiszczonej tytułem wpisu sądowego, Sąd orzekł w pkt II postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.