Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 października 2014 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, z tym w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na jej pełnomocnika został wyznaczony adw. M.M., który reprezentował skarżącą przed tutejszym Sądem, a koszty pomocy prawnej zasądzone zostały w wyroku z dnia 8 stycznia 2015 r.
Następnie, po doręczeniu odpisu wyroku, przedłożona została opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia i oświadczeniem, że koszty pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej nie zostały opłacone.
Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, adwokatowi prowadzącemu sprawę w pierwszej instancji przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, jednak nie mniej niż 120 zł. Stawkę minimalną w przedmiotowej sprawie określa § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 240 zł.
Tym samym działającemu w niniejszej sprawie pełnomocnikowi z urzędu przyznać należało wynagrodzenie w wysokości 120 zł, która podlega podwyższeniu o kwotę 27,60 zł, stanowiącą wartość podatku od towarów i usług według stawki 23% - na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia.
Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.