Uzasadnienie
W skardze na decyzję na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług i podatku dochodowego od osób fizycznych, T. J. (dalej jako skarżąca, strona skarżąca) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu.
Wniosek nie zawierał uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Odstępstwa na rzecz wspomnianego wyjątku ustawodawca przewidział w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W sprawie to jednak nie kwestia uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę przesłanek o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie miała zasadnicze znaczenie dla oceny zgłoszonego wniosku a charakter prawny decyzji objętej wnioskiem o jej wstrzymanie.
W orzecznictwie wypracowanym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. utrwalony jest pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu tego przepisu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonaniu podlegać będą zatem co do zasady jedynie takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Z natury rzeczy nie będą w tej grupie mieścić się decyzje odmowne (podkreślenie Sądu), jak również decyzje, które nie wywołują dla strony żadnych skutków materialnoprawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09; LEX nr 582860 oraz z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1256/10; LEX nr 743744).
W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku jest decyzja odmowna a więc nie ustanawiająca wobec strony skarżącej żadnego nowego obowiązku.
Wobec tego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.