Uzasadnienie
W treści skargi skarżący wskazał, że wnosi o rozpatrzenie skargi i m. in. o zwolnienie z opłaty sądowej jako ustanowionej na podstawie nielegalnych przepisów. Sąd, który tworzy, jest sądem działającym w oparciu o ponadczasowe naturalne prawa i nie zamierza z nikim zawierać kontraktu o rozpatrzenie sprawy poprzez zapłatę jakiejkolwiek kwoty na rzecz zarejestrowanej korporacji.
Pismem Sądu z dnia 13 stycznia 2017 r., mającym na celu wykonanie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 10 stycznia 2017 r., przesłano skarżącemu odpis odpowiedzi na skargę.
Wraz z tym pismem przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. W piśmie tym wskazano, że formularz ten został przesłany w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy oraz że załączony formularz należy wypełnić w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że powyższe pismo Sądu wraz z odpowiedzią organu na skargę oraz załączonym formularzem zostało odebrane przez skarżącego w dniu 23 stycznia 2017 r.
W dniu 25 stycznia 2017 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym pismo, opatrzone tą sama datą, w którym ustosunkował się m. in. do nadesłanej odpowiedzi organu na skargę.
Ponadto w piśmie tym podał, że załączony przez Sąd wniosek PPF jest zbędny (urzędowy formularz), ponieważ nie ubiega się o żadną pomoc. Wyjaśnił, że wnioskując o zwolnienie z opłat sadowych miał na myśli to, że Sąd nie jest instytucją komercyjną i działa w oparciu o finansowanie budżetu państwa i ponieważ płaci daniny, obejmujące nie tylko PIT, więc również ponosi koszty funkcjonowania sądu, co oznacza że zapłacił już za rozprawę. Jest inicjatorem procesu w niniejszej sprawie i tworzy Sąd i nie uważa za stosowne uiszczenie żadnej dodatkowej opłaty.
Przepis art. 249a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718.) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W myśl art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy;
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 ustawy).
W niniejszej sprawie skarżący w omówionym wyżej piśmie z dnia 25 stycznia 2017 r. wyjaśnił, że nie ubiegał się o przyznanie mu prawa pomocy, ponieważ płaci wszelkie daniny i tym samym opłacił już koszty związane z rozpoznaniem jego sprawy.
Powyższe pozwala przyjąć, że skarżący nie składał wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie skoro w odpowiedzi na pismo Sądu z dnia 13 stycznia 2017 r. wzywające go do złożenia, zawartego w skardze, wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym urzędowym formularzu jednoznacznie podał, w powyższym piśmie z dnia 25 stycznia 2017 r., że nie ubiega się o żadną pomoc w tym zakresie.
W tej sytuacji skoro zwarty w skardze wniosek o zwolnienie od opłaty sądowej został zakwalifikowany jako wniosek o przyznanie prawa pomocy niezgodnie z intencją skarżącego, to rozpoznanie tego wniosku okazało się zbędne, a postępowanie w przedmiocie prawa pomocy należało umorzyć na podstawie powołanego wyżej art. 249a § 1 ustawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.