Uzasadnienie
A sp. z o.o. sp.k. z/s w W. (dalej: skarżąca, spółka) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (dalej: WSA) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. (dalej: SKO) z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie SKO z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego wszczętego odwołaniem spółki od decyzji Burmistrza N. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009.
Podstawą zawieszenia postępowania podatkowego był art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: O.p.). SKO wskazało, że rozpatrzenie sprawy jest uzależnione od prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania sądowego wszczętego ze skargi Rady Miejskiej w N. na rozstrzygnięcie nadzorcze Regionalnej Izby Obrachunkowej we W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...]/2012 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości. Strona uprawnienie do korzystania ze zwolnienia w podatku od nieruchomości i prawo do zwrotu nadpłaty upatrywała w uregulowaniach zawartych w uchwale nr [...]/02 z dnia [...] czerwca 2002 r. Rady Gminy i Miasta N. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości przedsiębiorców inwestujących w B – obszar Gminy N..
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił między innymi naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez wadliwe uznanie, że wskazane przez SKO okoliczności stanowią zagadnienie wstępne w rozumieniu tego przepisu.
Podnosząc ten zarzut wniosła o uchylenie postanowień SKO.
Pismem z dnia 14 stycznia 2015 r. SKO wniosło o umorzenie postępowania sądowo-administracyjnego, jako bezprzedmiotowego. Swój wniosek motywowało tym, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] podjęło zawieszone postępowanie podatkowe. SKO w ww. postanowieniu wskazało na ustanie przyczyny zawieszenia w związku z prawomocnym wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 253/14 uchylającym rozstrzygnięcie Regionalnej Izby Obrachunkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). postępowanie sądowo-administracyjne podlega umorzeniu, gdy stało się bezprzedmiotowe. Oznacza to przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku takich zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne bądź nawet niedopuszczalne.
Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego zachodzi między innymi wówczas, gdy przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia a więc, gdy zaskarżona decyzja lub postanowienie zostają pozbawione bytu prawnego.
W ocenie Sądu, taka sytuacja wystąpiła na gruncie niniejszej sprawy. Przedmiotem postępowania jest postanowienie SKO w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego wszczętego odwołaniem spółki od decyzji Burmistrza N. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009.
Jednakże organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie podatkowe, uznając, że kwestia, stanowiąca według niego zagadnienie wstępne, została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 253/14 uchylającym rozstrzygnięcie Regionalnej Izby Obrachunkowej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie było podnoszone, że wraz z podjęciem postępowania ustają skutki prawne wynikające z postanowienia o zawieszeniu postępowania i to bez konieczności wydawania formalnego rozstrzygnięcia o uchyleniu tego ostatniego (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3034/05, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 800/09 czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 782/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Tym samym podjęcie przez SKO zawieszonego postępowania, pozbawiło postanowienia SKO wydane w pierwszej jak i w drugiej instancji zdolności do wywoływania skutków prawnych.
Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego stanowi przyczynę bezprzedmiotowości postępowania sądowego w sprawie ze skargi na postanowienie zawieszające to postępowanie administracyjne.
Za prawidłowością takiego stanowiska przemawia także analiza omawianego problemu z punktu widzenia oceny skutków wyroku ewentualnie uwzględniającego skargę w niniejszej sprawie. W przypadku uchylenia przez Sąd zaskarżonego orzeczenia, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jedyną konsekwencją takiego rozstrzygnięcia byłby obowiązek po stronie organu odwoławczego podjęcia postępowania, który organ już zrealizował.
Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Odnośnie zawartego w skardze wniosku o zasądzenie kosztów postępowania należy wskazać, że przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi co do zasady nie przewidują możliwości zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania w przypadku umorzenia postępowania. Zwrot taki przysługuje jedynie w razie umorzenia postępowania w następstwie uwzględnienia przez organ administracji publicznej skargi w całości