Uzasadnienie
Skarżący K. K. (dalej: Skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę na wskazane w komparycji pismo organu podatkowego, zaznaczając, że czyni to z ostrożności procesowej, na skutek informacji udzielonej mu przez urzędnika podczas rozmowy.
Wskazał Skarżący, że pismo z dnia [...] grudnia 2019 r. nie podlega kontroli Sądu Administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), gdyż nie jest żadnym z aktów tam opisanych, a w związku z tym skarga zdaniem Skarżącego, winna przez Sąd zostać odrzucona na podstawie art. 58 p.p.s.a. Zdaniem Skarżącego organ podatkowy w związku ze stwierdzeniem utraty prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości przez Skarżącego, winien wydać decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego za lata 2017 i 2018, od których Skarżący mógłby się odwołać do organu drugiej instancji - Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Mając jednak na względzie stanowisko organu zakomunikowane Skarżącemu w trakcie spotkania w Urzędzie Miejskim w dniu 10 marca 2020 r., że Skarżący powinien był zdaniem organu zaskarżyć pismo z dnia [...] grudnia 2019 r., Skarżący postanowił z ostrożności procesowej wnieść skargę do tut. Sądu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej z powodu braku kognicji sądowej, a nadto jako wniesionej po upływie 30 dni od otrzymania pisma.
Wskazał także, że organ decyzją nr [...] z dnia [...]r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2017 (odebraną w dniu 22 lutego 2017r.) ustalił Skarżącemu podatek w wysokości 89.565 zł płatny w czterech ratach.
Decyzją nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2018 (odebraną w dniu 8 lutego 2018r.) ustalił Skarżącemu podatek w wysokości 89.565 zł płatny w czterech ratach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) wyszczególnione w tym przepisie rodzaje aktów administracyjnych;
- 2) bezczynność organów;
- 3) inne akty lub czynności dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem (m.in.) aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania podatkowego uregulowanego w Dziale IV O.p.
Pisemne stanowisko organu podatkowego w sprawie przysługiwania skarżącemu ulgi podatkowej, które nie jest decyzją podatkową, nie znajduje się w katalogu aktów z art. 3 § 2 p.p.s.a., które podatnik może zaskarżyć do sądu administracyjnego. Pisemna informacja organu w sprawie jego oceny prawnej, nie dotyczy też "uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" – w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a.
Z pismem tego rodzaju nie jest związane bowiem nałożenie na jego adresata obowiązków lub przyznanie mu uprawnień. Rację mają zatem Skarżący i organ, że zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego może podlegać jedynie decyzja ostateczna, w której takie stanowisko organu będzie podstawą ustalenia wysokość podatku.
W tym stanie rzeczy, Sąd, zgodnie z wnioskami stron, odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.