Uzasadnienie
W sprawie, skarżąca spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 26 maja 2014 r. referendarz odmówił przyznania prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2014 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał stronę do uiszczenia wpisu od skargi. Zarządzenie doręczono skarżącej w dniu 26 czerwca 2014 r.
Pismem procesowym z dnia 30 czerwca 2014 r. skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie z dnia 18 czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 7 lipca 2014 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do wyjaśnienia, czy zażalenie dotyczy zarządzenia z 18 czerwca 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego czy też zgodnie z jego treścią postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy. Na to wezwanie strona nie odpowiedziała.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 194 § 1 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wskazane w tym przepisie, a także w przypadkach przewidzianych w ustawie. Nie ulega jednak wątpliwości, że warunkiem dopuszczalności zaskarżenia postanowienia, jest fakt jego istnienia. Brak przedmiotu zaskarżenia skutkuje odrzuceniem zażalenia jako niedopuszczalnego z innych przyczyn.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w przedmiotowym postępowaniu nie zostało w dniu 18 czerwca 2014 r. wydane postanowienie w przedmiocie prawa pomocy. W dniu 18 czerwca 2014 r. zostało jedynie wydane zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Jednocześnie strona nie odpowiedziała na wezwanie Sądu, czy zażalenie dotyczy ww. zarządzenia dotyczącego wezwania do uiszczenia opłaty sądowej, co skutkowało zakwalifikowaniem zażalenia zgodnie z jego treścią.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 i 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie należało odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji.