Uzasadnienie
Sąd oddalił skargę.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
Ustawa ta w rozdziale 2 traktującym o VAT - w art. 21 ust. 1 stanowi, iż w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 19 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 2-9, do obniżenia o tę różnicę podatku należnego za następne okresy.
Zgodnie zaś z ust. 2 tego artykułu powyższa różnica podlega zwrotowi przez urząd skarbowy, gdy całość lub część sprzedaży towarów opodatkowana jest stawką niższą niż stawka określona w art. 18 ust. 1 /tj. 22 procent/.
Z brzmienia cytowanych przepisów niewątpliwie wynika, że gdy, podatek naliczony jest wyższy, od należnego, nadwyżka tego podatku podlega zwrotowi. Jednakże zwrot ten może być bezpośredni, czyli na rachunek bankowy podatnika, bądź pośredni, czyli nadwyżka podatku jest odliczana przez podatnika w następnych okresach rozliczeniowych.
Istotne jest, że w cytowanych przepisach ustawodawca ściśle określił sytuacje, kiedy następuje zwrot bezpośredni, a kiedy pośredni. I tak, gdy podatnik sprzedaje towary opodatkowane w całości lub w części stawką niższą niż 22 procent otrzymuje zgodnie z art. 2l ust. 2 ustawy zwrot nadwyżki bezpośrednio z urzędu skarbowego.
Jeżeli natomiast podatnik sprzedaje towary opodatkowane stawką 22 procent, nadwyżka podatku naliczonego nad należnym nie podlega zwrotowi przez urząd skarbowy. Wówczas bowiem, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o VAT, nadwyżkę tę podatnik ma prawo odjąć od podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe.
Tym samym należy stwierdzić, że art. 21 ust. 1 i 2 ustawy, o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie daje możliwości dokonywania wyboru zarówno przez podatnika, jak i przez urząd skarbowy, formy zwrotu różnicy tego podatku.
Należy się tym samym zgodzić ze stanowiskiem organów podatkowych, że w sytuacji gdy całość lub część sprzedaży towarów opodatkowana jest stawką niższą niż 22 procent, urząd skarbowy jest zobowiązany do zwrotu na rachunek bankowy podatnika różnicy podatku, w terminach określonych w art. 21 ust. 6 i 6a.
O tym, że jest to wymagalna należność przypadająca podatnikowi od Skarbu Państwa, świadczy art. 21 ust. 7 ustawy, zgodnie z którym różnica podatku nie zwrócona przez urząd skarbowy w terminie, o którym mowa w ust. 6, jest nadpłatą podatku podlegającą oprocentowaniu, w rozumieniu przepisów o zobowiązaniach podatkowych.