Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 7 maja 2003 r., sygn. akt I SA/Wr 2282/00

Teza

1. 1. Przedawnienie zobowiązania podatkowego /art. 70 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ jest instytucją prawa materialnego. Następuje z mocy prawa, bez potrzeby wydawania odrębnej decyzji organu podatkowego w przedmiocie stwierdzenia przedawnienia. Upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego powinien, w związku z tym, być brany z urzędu pod uwagę w trakcie postępowania podatkowego, dotyczącego określenia wysokości zaległości podatkowej, a następnie w postępowaniu egzekucyjnym, w którym może stanowić podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia tego postępowania /art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j. Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./ i podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego /art. 59 par. 1 pkt 2 tej ustawy/.
2. 2. Wydanie decyzji deklaratoryjnej przez organ podatkowy I instancji /art. 21 par. 3 Ordynacji podatkowej/ nie zawiesza ani nie przerywa biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 tej ustawy.
3. 3. Jeżeli kwota podatku wynikająca z decyzji określającej zobowiązania podatkowe /art. 21 par. 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej/ została przez podatnika uiszczona przed upływem terminu przedawnienia, to późniejszy upływ terminu przedawnienia nie stoi na przeszkodzie wydaniu przez organ odwoławczy na podstawie art. 233 par. 1 pkt 2 lit. "a" Ordynacji podatkowej decyzji określającej podatek w kwocie równej lub niższej od zapłaconej.