Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika I. P. został wyznaczony adw. P. C., który zastępował skarżącą przed tutejszym Sądem. Wynagrodzenie w tym zakresie zostało mu przyznane w wyroku z dnia 16 kwietnia 2015 r. oraz postanowieniem z 21 września 2016 r.
W sprawie pełnomocnik wniósł również skargę kasacyjną, zawierając w niej wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pismem z dnia 7 grudnia 2016 r. wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w żadnej części.
Zgodnie z protokołem rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z 27 lipca 2016 r., pełnomocnik prawidłowo zawiadomiony nie stawił się na rozprawę.
Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności powołać należy przepis przejściowe i końcowe rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801 ze zm.). Na podstawie § 23, rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., przy czym zgodnie z § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie skarga oraz skarga kasacyjna, wszczynająca postępowanie sądowe w drugiej instancji, zostały wniesione przed datą wejścia w życie ww. rozporządzenia. W związku z tym co do przedmiotowego wniosku zasady ustalania wynagrodzenia dla adwokata z urzędu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Co do pomocy prawnej udzielonej przed tutejszym Sądem, podstawę ustalenia stawki wynagrodzenia określają przepisy § 18 ust. 1 pkt 1, na podstawie którego stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą: w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawka minimalna obliczona na podstawie§ 6 (lit. a), za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł (lit. b), a w innych sprawach – 240 zł (lit. c).
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja organu podatkowego w określająca wysokość zobowiązania podatkowego na kwotę 569 zł. Wobec tego stawkę minimalną określa w sprawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 6 pkt 2 rozporządzenia i wynosi ona 180 zł.
Natomiast stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ powołanego rozporządzenia, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, adwokatowi prowadzącemu sprawę w I instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł.
Wobec powyższego za wniesienie ww. środka zaskarżenia wnioskującemu pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie w kwocie 120 zł, które podlegało podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest o 27,60 zł, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.