Uzasadnienie
Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji decyzję pełnomocnik strony wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi argumentując, że nie otrzymał zawiadomienia o awizowaniu przesyłki zawierającej decyzję Dyrektora Izby Celnej, o czym świadczy książka odbiorcza. Wyjaśnił także, że informację o wydaniu decyzji pełnomocnik powziął w dniu przejrzenia akt w Izbie Celnej tj. 4 listopada 2013 r i w tym dniu odebrał kopię decyzji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Celnej wniósł o odrzucenie skargi, a z ostrożności procesowej o jej oddalenie oraz o odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
W niniejszej sprawie niesporne jest, że skarżący nie zachował terminu do wniesienia skargi. Przystępując do oceny zasadności wniosku należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a. terminie. W przedmiotowej sprawie moment powzięcia wiadomości o powstałym uchybieniu należy odnieść do daty otrzymania kserokopii decyzji Dyrektora Izby Celnej tj. do dnia 4 listopada 2013 r.
Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 12 listopada 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), zatem nie ulega wątpliwości, że strona dochowała siedmiodniowego terminu na złożenie niniejszego wniosku. Jednocześnie należy zauważyć, że razem z wnioskiem o przywrócenie terminu strona dopełniła czynności dla której termin został ustanowiony.
Zarówno w nauce prawa jak i w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej (wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, CBOSA - orzeczenia.nsa.gov.pl). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02, CBOSA - orzeczenia.nsa.gov.pl). Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2004 r., FZ 93/04, niepubl.). Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo. Akcentuje się również, że przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej należy wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy, a w szczególności takiej staranności należy oczekiwać od profesjonalnego pełnomocnika.
Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która uniemożliwia wyręczenie przez inną osobę, powódź, pożar.
Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", LEX 2013, wyd. V).
Oceniając wniosek we wskazanym wyżej zakresie, Sąd stwierdził, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymienione w art. 87 p.p.s.a. Strona nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu.
W szczególności nie uprawdopodobniła swoich twierdzeń o braku zawiadomień o awizowaniu przesyłki.
W ocenie Sądu ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji związanej z doręczeniem decyzji wynika, że przesyłka pocztowa zawierająca decyzję była dwukrotnie awizowana w dniach 28 sierpnia i 4 września 2013 r., oraz oczekiwała na odbiór w Urzędzie Pocztowym, jednakże nie została podjęta w terminie. Data stempla pocztowego wskazuje, że przedmiotowa przesyłka została zwrotnie wyekspediowana do nadawcy w dniu 12 września 2013 r. Z powyższego wynika zatem, że poczta podjęła wszelkie czynności, dokonując jednocześnie niezbędnych zapisów na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.
Podkreślenia wymaga, że na stronie bądź jej pełnomocniku ciąży obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi i nie można przenosić ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Kwestionując prawidłowość działania operatora pocztowego pełnomocnik winien wszcząć na poczcie postępowanie reklamacyjne w celu zweryfikowania podjętych przez operatora pocztowego czynności związanych z doręczeniem przesyłki. W świetle przedstawionych okoliczności, za niewiarygodne uznać trzeba twierdzenia o braku awizowania przesyłki pocztowej zawierającej sporną decyzję.
W ocenie Sądu, bez znaczenia jest również przedstawiona okoliczność, że inne korespondencje Dyrektora Izby Celnej w tym terminie zostały odebrane. Należy nadto zauważyć, że w przypadku, gdy osoba reprezentowana jest przez pełnomocnika, wina tego pełnomocnika w uchybieniu terminu obciąża samą stronę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 946/12, publ. Lex nr 1240547).
Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że w sprawie nie zostały przedstawione okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu.
Wobec tego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji..