Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. C. na wymienioną w sentencji decyzję, z uwagi na nieuiszczenie wymaganego wpisu od skargi.
Powyższe postanowienie doręczone zostało pełnomocnikowi strony w dniu 19 marca 2014 r.
W dniu 26 marca skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi podnosząc, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Winę ponosi pracownik, który przez nieuwagę dokonał przelewu tylko do jednej ze spraw zamiast do dwóch. Do wniosku załączono oświadczenie pracownika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Przystępując do oceny zasadności wniosku należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a. terminie.
W przedmiotowej sprawie moment powzięcia wiadomości o powstałym uchybieniu należy odnieść do daty doręczenia postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi tj. do dnia 19 marca 2014 r.
Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 26 marca 2014 r., zatem nie ulega wątpliwości, że strona dochowała siedmiodniowego terminu na złożenie niniejszego wniosku. Jednocześnie należy zauważyć, że razem z wnioskiem o przywrócenie terminu strona dopełniła czynności dla której termin został ustanowiony.
W orzecznictwie i literaturze prawniczej przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu jest stanem wyjątkowym i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 1329/01, niepubl.). Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie była w stanie usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 938/08). Podkreślić przy tym należy, że w swojej ocenie Sąd związany jest granicami wytyczonymi przez art. 85 p.p.s.a., tj. zasadą bezskuteczności czynności sądowych dokonanych po upływie terminu. Instytucja przywrócenia terminu jest bowiem wyjątkiem od tej ogólnej zasady.
Sąd podziela utrwalony już w judykaturze pogląd, że brak winy strony w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjęte jest też, że zakres pojęcia winy w uchybieniu terminu obejmuje również winę osób trzecich upoważnionych przez stronę do dokonania czynności (vide M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 410).
W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, w sytuacji gdy pracownik skarżącego błędnie odczytał wezwanie i potraktował jako kopię i w konsekwencji nie opłacił wpisu od jednej ze skarg, a termin do jej wniesienia już upłynął, brak jest podstaw do uznania, że niedopełnienie ww. czynności w terminie było niezawinione. Błędne odczytanie wezwania i potraktowanie jako kopii pomimo, że na wezwaniach widniały dwie różne kwoty wpisu (w niniejszej sprawie 1500 zł, natomiast w sprawie o sygn.. akt I SA/Wr 2331/13 1286 zł) należy uznać za niedbalstwo osoby dokonującej wpłaty, co wyłącza możliwość przywrócenia terminu. Gdyby dołożono należytej staranności wymaganej w tej sytuacji nie doszłoby do pomyłki, a w konsekwencji wymagana opłata zostałaby wniesiona w terminie.
Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że w sprawie nie zostały przedstawione okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu.
Wobec tego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.