Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 20 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 2378/14

Uzasadnienie

1. 1. Postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi.
2. 1.2. Przedmiotem skargi M. S. (dalej: skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. (dalej: organ podatkowy drugiej instancji) z dnia [...] października 2014r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] października 2013r. nr [...] określającą zlikwidowanej spółce cywilnej "A" A. S., M. S. z siedzibą w K. (K.) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Hyundai Santa Fe o numerze VIN – [...], rok produkcji 2006, pojemność silnika 2.656 cm3 w wysokości 7709 zł oraz odsetki za zwłokę od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności, tj. 4 września 2010r. do dnia wydania zaskarżonej decyzji, tj. 15 października 2013r. w kwocie 3.085 zł i orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej A. S. i M. S. jako osób trzecich, wspólników zlikwidowanej spółki cywilnej "A" A. S., M. S. za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Hyundai Santa Fe o numerze VIN – [...], rok produkcji 2006, pojemność silnika 2.56 cm3 w wysokości 7709 zł oraz odsetki za zwłokę od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności, tj. 4 września 2010r. do dnia wydania zaskarżonej decyzji, tj. 15 października 2013r. w kwocie 3.085 zł.
3. 1.3. Zaskarżoną decyzję wydano po ponownym przeprowadzeniu postepowania odwoławczego na skutek uchylenia wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014r. sygn. akt I SA/Wr 303/14, publ. CBOSA, decyzji organu podatkowego drugiej instancji z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...].
4. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
5. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, jak też wniósł o wydanie organowi podatkowemu drugiej instancji w oparciu o art. 153 ppsa wiążących wytycznych do umorzenia postępowania w sprawie, ewentualnie uzupełniani postępowania dowodowego i ponownej oceny jego wyników i przeprowadzenie w oparciu o art. 106 § 3 ppsa uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, które zostały dosłane do akt sprawy o sygn. akt I SA/Wr 303/14. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego:
6. 1) art. 100 ust. 4 u.p.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż samochodem osobowym jest pojazd klasyfikowany do pozycji CN 8703, gdy tymczasem przepis przewiduje jeszcze drugą przesłankę uznania takiego pojazdu za osobowy w postaci "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób" pominiętą przez organ;
7. 2) art. 100 ust. 4 u.p.a. w zw. z pozycją CN 8703 poprzez ich błędne zastosowanie i nieprawidłową wykładnię polegające na uznaniu samochodu ciężarowego dostawczego marki Hyundai Santa Fe o numerze VIN – [...] za samochód osobowy, w sytuacji gdy przedmiotowy samochód był na moment nabycia wewnątrzwspólnotowego przeznaczony do przewozu towarów;
8. 3) pozycji CN 8704 w zw. z art 3 ust. 1 u.p.a. poprzez błędną wykładnię jej treści i zakresu polegającą na uznaniu, iż pozycja ta obejmuje pojazdy służące tylko do transportu towarowego, gdy w rzeczywistości obejmuje pojazdy "głównie raczej do transportu towarów", a zatem także pojazdy o charakterze mieszanym (towarowo-osobowe) z przeważającą funkcją towarową, a zatem takie jak samochód Hyundai Santa Fe;
9. 4) pozycji CN 8703 w zw. z art. 3 ust 1 u.p.a. poprzez jej błędną wykładnię jej treści i zakresu prowadzącą do wniosku, iż pozycja ta swoim zakresem obejmuje samochody towarowo-osobowe, w tym także takie z przeważającą funkcją przewozu towarów;
10. 5) art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości klasyfikacyjnych ujawnionych i sygnalizowanych w toku postępowania na niekorzyść skarżącego, a więc zastosowanie zasady "in dubio pro fisco", zamiast zastosowania wynikającej z art. 2 Konstytucji i uznawanej przez sądy administracyjne zasady "in dubio pro tributario";
11. 6) art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 3 ust. 2 u.p.a. poprzez selektywne i arbitralne stosowanie Nomenklatury Scalonej oraz błędną wykładnię treści i zakresu jej pozycji CN 8703 i CN 8704 skutkujące dokonaniem błędnej klasyfikacji towarowej i niezasadnym obciążeniem skarżącego podatkiem akcyzowym;
12. 7) art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 180 § 1 O.p. poprzez oparcie decyzji na bezwartościowym materiale dowodowym, tj. oględzinach przeprowadzonych 3 lata po nabyciu pojazdu i po dokonanej zmianie konstrukcyjnej i piśmie od konkurenta — importera pojazdów marki Hyundai;
13. 8) art. 122 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez pominięcie większości zarzutów podniesionych w odwołaniu skarżącego dotyczących: braku uwzględnienia stanu faktycznego pojazdu, braku uwzględnienia obiektywnych kryteriów pojazdu przy jego klasyfikacji (proporcji części towarowej do osobowej, dopuszczalnego nacisku na oś, ładowności), zestawienia Not Wyjaśniających HS z zebranym materiałem, braku możliwości wykorzystania dowodu z korespondencji z importerem pojazdów marki Hyundai Santa Fe, braku możliwości wykorzystania dowodu z oględzin, selektywnego stosowania Nomenklatury Scalonej, zastosowania wykładni "in dubio pro fisco";
14. 9) art. 187 O.p. w zw. art 191 O. p. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób całkowicie nieobiektywny, arbitralny i oderwany od rzeczywistości, zasad logiki i interpretacji, co doprowadziło do oceny materiału dowodowego, która przybrała charakter dowolny;
15. 10) art. 122 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez brak uwzględnienia, iż nie żądano przy rejestracji przedmiotowego pojazdu potwierdzenia uiszczenia akcyzy potwierdzając brak zaistnienia obowiązku podatkowego w sprawne, co zakończyło się wydaniem decyzji administracyjnej o rejestracji pojazdu i nie może prowadzić do późniejszej zmiany klasyfikacji;
16. 11) art. 210 § 4 O.p. w zw. z w art. 124 O.p. oraz art. 121 § 1 O.p. poprzez uczynienie z odwołania funkcji fasadowej - pominięcie zarzutów i tez odwołania przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Skarżący zarzucił nie zastosowanie się do wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 12 czerwca 2014r. sygn. akt I SA/Wr 303/14, publ. CBOSA.

1. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
2. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
3. 3.1. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, a celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08). Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego powinno mieć też bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 941/12, opubl. CBOSA). Z powyższego wynika, że zawieszenie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 1 ppsa ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, ale nie może być dowolne. Winno być uzasadnione względami wskazanymi wyżej.

1. 3.2. W ocenie Sądu taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, że Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył w dniu 7 stycznia 2015 r. wniosek o podjęcie uchwały wyjaśniającej w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 36 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 264 § 2 w zw. z art. 15 § 1 pkt 2 ppsa: "Czy w rozumieniu art. 13 ust. 1 oraz art. 102 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 752 z późn. zm.) podatnikiem jest spółka cywilna, czy jej wspólnicy?". Wniosek ten został zarejestrowany pod sygn. akt I GPS 1/15.

1. 3.3. W przedstawionej sytuacji w sposób oczywisty uzasadnione jest zawieszenie z urzędu postępowania przez sąd administracyjny w rozpoznawanej sprawie, do czasu wydania uchwały wyjaśniającej wskazane w pytaniu wątpliwości interpretacyjne. Treść uchwały będzie miała zasadnicze znaczenie dla oceny spornego zagadnienia występującego w niniejszej sprawie. Przedmiotem uchwały będzie bowiem wyjaśnienie wątpliwości interpretacyjnych dotyczących przepisów prawa, które legły u podstaw zaskarżonej w sprawie decyzji organu podatkowego drugiej instancji.

1. 3.4. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 125 § 1 pkt 1 ppsa orzekł jak na wstępie.