Uzasadnienie
Skarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] r. nr [...], określającą M. G. (dalej: skarżąca) wysokość wstępnych wpłat akcyzy za okresy dzienne oraz zobowiązanie w podatku akcyzowym za wrzesień 2009 r.
Organ odwoławczy podzielił pogląd organu pierwszej instancji, że dokonując sprzedaży oleju opałowego skarżąca obowiązana była do zastosowania stawki akcyzy przewidzianej w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., nr 3, poz. 11 ze zm. - dalej: u.p.a.). Wyjaśnił, że skarżąca nie sporządzała i nie składała w terminie do właściwego organu podatkowego, jako podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju, oświadczeń o przeznaczeniu tego oleju na cele opałowe lub, że będą sprzedane z przeznaczeniem do celów opałowych, uprawniających do stosowania preferencyjnych stawek akcyzy, czym naruszyła normę wynikającą z art. 89 ust. 11 u.p.a.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej, skarżąca zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 89 ust. 11 u.p.a. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że oświadczenia o przeznaczeniu oleju na cele opałowe powinny być składane każdorazowo w momencie powstania obowiązku podatkowego; art. 89 ust. 16 w zw z art. 89 ust. 4 pkt 1 w/w ustawy przez jego błędne zastosowanie, tj. zastosowanie w przypadku, w którym nie miał zastosowania;
art. 89 ust. 11 oraz ust. 16 w zw z art. 4 pkt 1 w/w ustawy, w zw z art. 2 i 31 ust. Konstytucji, przez jego niekonstytucyjną wykładnię, tj. wykładnię z naruszeniem zasady proporcjonalności;
art. 89 ust. 11 oraz ust. 16 w zw z art. 4 pkt 1 w/w ustawy, w zw. z art. 2 i 31 ust. Konstytucji, przez dokonanie niekonstytucyjnej wykładni, tj. wykładni z naruszeniem zasady praworządności i zaufania do Państwa i stanowionego przez nie prawa;
art. 89 ust. 11 oraz ust. 16 w zw z ust. 4 pkt 1 w/w ustawy w zw. z art. 84 i 217 Konstytucji przez zastosowanie wykładni in dubio pro fisco, co skutkowało określeniem zobowiązania podatkowego w stanie faktycznym w wyższej wysokości niż wynika to z przepisów prawa;
art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. Z pkt 37 Dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego przez wykładnię i zastosowanie art. 89 ust. 11 oraz ust. 16 w zw. z ust. 4 pkt 1 u.p.a. z naruszeniem wspólnotowej zasady proporcjonalności;
art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: O.p.), przez naruszenie zasady działania organu podatkowego na podstawie przepisów prawa oraz przeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych.
Tak stawiając zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Postępowanie sądowe podlegało zawieszeniu z urzędu.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W ocenie Sądu, taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem trzeba, że postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. (I SA/Wr 562/14) tut. Sąd skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego o następującej treści:
"1. czy art. 5 w zw. z art. 2 ust. 3 i w zw. z art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE z dnia 31 października 2003 r. nr L 283, s. 51 i nast.; dalej dyrektywa 2003/96) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidzianej w treści art. 89 ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.; dalej u.p.a.), która nakazuje zastosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych do oleju opałowego na skutek braku spełnienia przez podatnika wymogu formalnego przewidzianego w art. 89 ust. 14 - 15 u.p.a.?
2. czy zasada proporcjonalności nie sprzeciwia się wymogowi formalnemu przewidzianemu w art. 89 ust. 14-15 u.p.a. uzależniającemu zastosowanie obniżonej stawki akcyzy przewidzianej dla olejów opałowych od konieczności sporządzenia i złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w ustawowym terminie, abstrahując od zaistnienia warunku materialnego w postaci sprzedaży paliwa na cele opałowe?;
3. czy zgodna z zasadą proporcjonalności jest sankcja przewidziana w treści art. 89 ust. 16 u.p.a. polegająca na obciążeniu sprzedawcy podatkiem akcyzowym, jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wyliczonym według stawki przewidzianej dla paliw silnikowych (art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a.) w odniesieniu do oleju opałowego na skutek niespełnienia warunku formalnego przewidzianego w treści art. 89 ust. 14-15 u.p.a.?".
Wprawdzie na gruncie regulacji art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., jako przesłanki zawieszenia postępowania, ustawodawca wprost nie wymienił postępowania przed TSUE, to niewątpliwie przepis ten obejmuje swoim zakresem również wspomniane postępowanie sądowe.
W niniejszej sprawie, po dokonaniu analizy jej stanu faktycznego i prawnego, Sąd powziął tożsame wątpliwości co skład orzekający występujący z powołanym pytaniem, w szczególności w zakresie pierwszego z zadanych pytań. Mając jednak na uwadze ekonomikę postępowania Sąd, uznał za niecelowe kierowanie pytania prejudycjalnego o takiej samej treści.
W tych okolicznościach, uzasadnionym jest zawieszenie postępowania przed WSA we Wrocławiu do czasu podjęcia rozstrzygnięcia przez TSUE, gdyż odpowiedź TSUE, udzielona na pytania przedstawione w ww. postanowieniu, będzie miała zasadnicze znaczenie dla oceny zagadnienia spornego występującego w niniejszej sprawie.
Z tych też względów, WSA we Wrocławiu - na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.