Uzasadnienie
Przedmiotem skargi T. K. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...]Nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego w G. Nr [...] z dnia [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie będącej przedmiotem, wyrażonego przez skarżącego w piśmie Nr [...] z dnia [...], żądania wskazania właściwego organu podatkowego do określenia innego wymiaru podatków niż zostały zadeklarowane w deklaracjach i zeznaniach podatkowych za lata 1992-1993.
W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że pismem z dnia [...]Nr [...] (uzupełnionym [...] Nr [...]) skarżący zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej we W. o wydanie decyzji w sprawie "wskazania właściwego organu podatkowego do zbadania, sprawdzenia, ustalenia, określenia nowego wymiaru podatków niż zostały zadeklarowane w deklaracjach i zeznaniach podatkowych za lata 1992-1993". Izba Skarbowa we W. stwierdzając, iż właściwym do rozpatrzenia określonego ww. pismem zakresu żądania był Urząd Skarbowy w G., przekazała wnioski do załatwienia zgodnie z właściwością temu Urzędowi.
Urząd rozpatrując przedmiotową sprawę jako podstawę rozstrzygnięcia powołał przepis art. 165a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stanowiący, iż w przypadku gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jako że zgodnie z przepisem art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa ograny podatkowe zobowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa, a żaden przepis Ordynacji podatkowej oraz innych ustaw podatkowych nie daje podstaw do rozpatrzenia przedmiotowego żądania w trybie postępowania podatkowego i decyzyjnego określenia właściwego do rozpatrywania sprawy organu podatkowego, organ I instancji uznał, iż żądanie skarżącego nie może stanowić przyczyny wszczęcia postępowania podatkowego.
Dodatkowo Urząd stwierdził, iż poprzez wydanie decyzji za lata 1992 i 1993 r. w podatku dochodowym, obrotowym i od towarów i usług określił się tym samym jako właściwy organ. Powyższe znalazło wyraz w postanowieniu Urzędu Skarbowego w G. Nr [...] z dnia [...].
W zażaleniu na ww. postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu stwierdził, iż organ podatkowy, w którym według właściwości złożone były deklaracje podatkowe za lata 1992,1993 i 1994, tj. Urząd Skarbowy w G., jest organem właściwym w zakresie przyjmowania korekt złożonych deklaracji i w konsekwencji żądań zwrotu nadpłat tych podatków. Natomiast w przedmiocie określenia z urzędu nowego wymiaru podatków (dochodowego, obrotowego i od towarów i usług) dla skarżącego jako osoby fizycznej właściwym organem podatkowym jest organ ze względu na nowe miejsce zamieszkania i nowe miejsca siedziby prowadzonej działalności.
Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. odnosząc się do zarzutów zażalenia stwierdziła, że zagadnienie właściwości miejscowej organów podatkowych określają przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (art. art. 17, 18 i 18a) oraz i rozporządzeń Rady Ministrów w sprawie właściwości miejscowej organów podatkowych (z dnia 18.02.1992 r. - § 3) – do końca 1999 r., (z dnia 27.12.1999 r. - § 2) od 01.01.2000 r. do 31.12.2002 r., jak również rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie właściwości miejscowej organów podatkowych (z dnia 24.12.2002 r. - § 4 od 01.01.2003 r. do chwili obecnej).
Natomiast w zakresie określenia właściwości miejscowej organów podatkowych w przypadku zaistnienia zdarzenia powodującego zmianę właściwości miejscowej w trakcie roku podatkowego rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 31.12.1997 r. (§ 1b od 04.07.1998 r. do 06.05.2001 r.) oraz z dnia 04.05.2001 r. (§3 od 07.05.2001 r. do końca 2002 r.).
Urząd Skarbowy w G. wydając decyzje podatkowe dotyczące wymiaru podatku dochodowego, obrotowego i podatku od towarów i usług za lata 1992 i 1993 r. i określając się tym samym jako właściwy organ, uwzględnił ww. przepisy dot. właściwości miejscowej organów podatkowych. Wobec tego kwestia właściwości organu podatkowego do określenia odmiennego od wykazanego przez skarżącego w deklaracjach i zeznaniach podatkowych za lata 1992-1993 wymiaru podatków, została rozstrzygnięta wydanymi decyzjami.
Żądanie, którego treść dotyczy wskazania właściwego organu podatkowego do określenia nowego wymiaru podatków niż te, które zostały zadeklarowane w deklaracjach i zeznaniach podatkowych za lata 1992-1993, choć sformułowane zostało na podstawie przepisów podatkowych, to jednak nie może być przedmiotem postępowania podatkowego.
Stosownie bowiem do przepisu art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa działania organów podatkowych powinny znajdować oparcie w przepisach prawa. Ponieważ żaden przepis Ordynacji podatkowej oraz innych ustaw podatkowych nie daje podstaw do rozpatrzenia przedmiotowego żądania w trybie postępowania podatkowego i określenia właściwego do rozpatrywania tej sprawy organu podatkowego w formie decyzji, organ I instancji słusznie - zdaniem organu odwoławczego - uznał, iż żądanie skarżącego nie może stanowić przyczyny wszczęcia postępowania podatkowego. W przypadku natomiast gdy z jakichkolwiek innych (obok wniesienia żądania przez osobę nie będącą stroną) przyczyn postępowanie nie może być wszczęte - w myśl przepisu art. 165 a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa - organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zatem organ I instancji, odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie będącej przedmiotem żądania, w trybie ww. przepisu - zdaniem organu odwoławczego - prawidłowo rozstrzygnął przedmiotową sprawę.
W skardze na to postanowienie Izby Skarbowej skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionego postanowienia.
Skarżący wskazał, że bezsporne jest, że o wskazanie właściwego organu podatkowego zwrócił się do Izby Skarbowej we W. wnosząc o wydanie na tą okoliczność decyzji. Izba Skarbowa we W. dotychczas nie wydała decyzji w sprawie wskazania właściwego organu podatkowego uprawnionego do wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego dotyczącego określenia nowego wymiaru podatku niż został zadeklarowany za 1992 i 1993 rok.
Do podstawowego organu podatkowego jakim jest urząd skarbowy nie zwracał się o wydanie decyzji. "Debilowate ze strony organu nadrzędnego Izby Skarbowej we W. jest skierowanie sprawy do podstawowego organu podatkowego w celu wydania decyzji w sprawie wskazania właściwego organu podatkowego, skoro ten organ nie posiada uprawnień z powodu choćby nie istnienia organów niższej instancji, oczywiście poza organami struktur handlarsko mafijnych".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych powodów, aniżeli te, które zostały podniesione przez skarżącego.
Z materiału dowodowego niniejszej sprawy, jak również rozpoznanej w tym samym dniu ([...].) sprawy o sygnaturze I SA/Wr 2925/03, w której przedmiotem skargi T. K. było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego - wnioskowanego pismem z dnia [...] w zakresie wydania decyzji określającej właściwy miejscowo urząd skarbowy w zakresie podatku dochodowego za 1992 i 1993 rok wynika, że w sprawie zapoczątkowanej przez skarżącego pismem z dnia [...] postanowienia wydane zostały w I instancji przez Urząd Skarbowy w G. (w niniejszej sprawie) oraz Urząd Skarbowy w W. (w sprawie I SA/Wr 2925/03), które utrzymane zostały w mocy postanowieniami Izby Skarbowej we w. Ośrodek Zamiejscowy w L. oraz Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. Pismo skarżącego z dnia [...] skierowane zostało do Dyrektora Izby Skarbowej we W., po czym zostało wysłane do załatwienia (kserokopia) pismem z dnia [...] do Urzędu Skarbowego w W. (strona 4 akt administracyjnych w sprawie I SA/Wr 2925/03) oraz (kserokopia) pismem z dnia [...] do Urzędu Skarbowego w G. (k. 58 akt administracyjnych). To spowodowało, że obydwa te urzędy ustosunkowały się (w ten sam sposób) do tego wniosku w wydanych przez nie postanowieniach odmawiających wszczęcia postępowania.
Jednak do załatwienia sprawy wszczętej tym wnioskiem uprawniony był jedynie jeden z tych urzędów, a mianowicie właściwy stosownie do art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika. Skoro skarżący w chwili składania wniosku mieszkał w W. ten Urząd Skarbowy był właściwy do załatwienia jego wniosku. Wydane więc postanowienie w tej sprawie przez Urząd Skarbowy w G. dotknięte jest wadą nieważności w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 1 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej, skoro zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości. W tej sytuacji odnoszenie się do zarzutów skargi stało się bezprzedmiotowe, skoro zaskarżone postanowienie jest nieważne.
W świetle powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
Z uwagi na charakter orzeczeń, co do których stwierdzono ich nieważność, odstąpiono od orzekania o wstrzymaniu ich wykonalności.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm).