Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] Państwo E. i B. K. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta W. ustalających podatek od nieruchomości na lata 1999-2000. W uzasadnieniu wnioskodawcy powołują się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. z dnia 10 grudnia 2002 r. sygn. akt I SA/Wr 1741-1742/00, którymi stwierdzono nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 1999-2000. Zdaniem Państwa Kempińskich stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zapobiegnie bezprawnej egzekucji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] nr [...] działając w oparciu o art.249 §2 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz.926 ze zm.) odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. ustalających podatek od nieruchomości na lata 1999-2000. W uzasadnieniu wskazano, że wobec uchylenia przez NSA decyzji SKO dotyczących wymiaru podatku za te lata postępowanie w sprawie nieważności decyzji organu I instancji nie może być prowadzone ponieważ decyzje nie są ostateczne – SKO prowadzi postępowanie odwoławcze uwzględniając orzeczenia NSA.
Strony niezadowolone z rozstrzygnięcia złożyły odwołanie w którym podnoszą nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu decyzji przez NSA wskazując jednocześnie na bezprawność czynności egzekucyjnych prowadzonych w stosunku do nich.
Decyzją z dnia [...] nr [...] w W. nieuwzględniło odwołania i utrzymało decyzję w mocy.
Państwo K. na decyzje powyższą złożyli skargę wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta W. dotyczącej podatku od nieruchomości na lata 1999-2000 oraz uznania za nieważne odsetek od tych decyzji.
W uzasadnieniu skarżący wskazują na nieprawidłowości w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości, na przewlekanie załatwienia sprawy, na bezprawność prowadzonej w oparciu o decyzje Prezydenta W. egzekucji. Wskazują ponadto, że SKO za własne winy obarcza wszystkich z wyjątkiem siebie.
SKO w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Pismem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. poinformowało, że wykonując wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r. sygn. akt I SA/Wr 1741-1742/00 wydało:
- 1. Postanowienie z dnia [...] nr [...] stwierdzające, że odwołanie Pana B. K. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 1999 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu,
- 2. Decyzję z dnia [...] nr [...] pozostawiająca bez rozpatrzenia odwołanie Pana B. K. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...]nr [...] zmniejszającą wymiar podatku od nieruchomości za 1999 r.,
- 3. Decyzję z dnia [...] nr [...] pozostawiająca bez rozpatrzenia odwołanie od decyzji Pana B. K. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2000 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) stanowi, że sprawy w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl treści przepisu art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżanych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art.145 § 1 pkt.1 lit.a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z przyczyn innych niż wywiedziono w skardze.
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we W. wyrokami z dnia 10 grudnia 2002 r. o sygn. akt I SA/Wr 1741 i 1742/00 stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.: z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia E. i B.K. podatku od nieruchomości za 1999r. oraz z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia w/ podatnikom podatku od nieruchomości za 2000 r. Odnośnie decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 1999 r. NSA wskazał, że nie została wyjaśniona kwestia doręczenia skarżącemu B. K. decyzji z dnia [...] nr [...] ustalającej podatek od nieruchomości za 1999 r. co ma fundamentalne znaczenie procesowe dla losów złożonego od niej odwołania a również do wydania w trybie art.254 Ordynacji podatkowej decyzji o zmianie decyzji w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 1999 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał również, że strona w jednym odwołaniu zakwestionowała trzy decyzje dotyczące wymiaru podatku od nieruchomości za lata 1999-2000 przy czym, zdaniem Sądu nasuwają się wątpliwości czy odpowiada ono wymogom określonym w art.222 Ordynacji podatkowej.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym ustalenia podatku od nieruchomości za 2000 r. NSA stwierdziło, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozparzyło odwołanie od decyzji Prezydenta Wałbrzycha mimo, że organ I instancji nie przekazał organowi odwoławczemu oryginału odwołania.
Jak z powyższego wynika organ odwoławczy zobligowany został przez Sąd do podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia czy w ogóle merytorycznie był uprawniony do rozpatrywania odwołań od decyzji Prezydenta W. ustalających podatek od nieruchomości za lata 1999-2000. E. i B. K. złożyli w dniu [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. ustalających podatek od nieruchomości za lata 1999-2000 natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia ich nieważności, wskazując jako podstawę okoliczność, iż nie są one ostateczne. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy swoją decyzję z [...].
Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. w sytuacji niewyjaśnienia zgodnie z zaleceniami NSA czy strona złożyła od nich skutecznie odwołanie było przedwczesne i jak się okazało nieuprawnione. Takie działanie niewątpliwie narusza reguły postępowania określone przepisami art.122 i art.187 Ordynacji podatkowej. Jak wynika bowiem z wyjaśnienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w wykonaniu wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r. sygn. akt I SA/Wr 1741 i 1742/00 wydano w dniu [...].:
- - postanowienie nr [...] stwierdzające, że odwołanie od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 1999 r. wniesione zostało z uchybieniem terminu,
- - decyzję nr [...] pozostawiająca bez rozpatrzenia odwołanie strony od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] zmniejszającej wymiar podatku od nieruchomości za 1999 r.,
- - decyzją nr [...] pozostawiającą bez rozpatrzenia odwołanie strony od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2000 r.
Skoro zatem strona nie złożyła skutecznie odwołań od decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 1999-2000 należy stwierdzić, iż zgodnie z art.128 Ordynacji podatkowej stały się one ostateczne z upływem 14 dnia od dnia ich doręczenia. Należy w konsekwencji uznać, że wniosek E. i B. K. z dnia [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 1999-2000 dotyczył decyzji ostatecznych w administracyjnym toku instancji. Naruszenie zasad określonych art.122 i art.187 Ordynacji podatkowej doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy będącego podstawą rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium odwoławczego w W. Ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] wydane zostały z naruszeniem art.249§1 Ordynacji podatkowej należało w oparciu o regulacje art.145 §1 pkt 1 lit. c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.
Z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia nie orzeczono w oparciu o art.152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o wstrzymaniu wykonania natomiast o kosztach postępowania nie orzeczono w oparciu o przepis art.210 §1 w/w ustawy procesowej.