Uzasadnienie
Doradca podatkowy, P. S., zostały wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym, w terminie siedmiu dni licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I, w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wraz z wezwaniem przesłano urzędowy formularz w celu jego wypełnienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wezwanie doręczono doradcy podatkowemu P. S. w dniu 9 marca 2018 r.
Przesyłką nadaną w urzędzie pocztowym w dniu 13 marca 2018 r. doradca podatkowy nadesłał pismo, w którym poinformował Sąd, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy. Przesłano jednocześnie podpisany przez Skarżącą uzupełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, na którym wskazano jako adres do doręczeń Wnioskodawczyni adres A Sp. z o. o. we W. Wobec nieprzedłożenia przez doradcę podatkowego, P. S., dokumentu pełnomocnictwa, tutejszy Sąd wezwał Stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie na niej podpisu lub nadesłanie podpisanego odpisu skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie przesłano na wskazany we wniosku o przyznanie prawa pomocy adres do doręczeń Skarżącej. Wezwanie odebrane zostało w dniu 7 maja 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej - p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w imieniu skarżącej R. O. złożył doradca podatkowy P. S. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z tego przepisu do akt sprawy nie przedłożono wraz ze skargą pełnomocnictwa
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że pomimo doręczenia w dniu 9 marca 2018 r. wezwania do uzupełnienia braków formalnych przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym, braku nie uzupełniono. Pismem z dnia 12 marca 2018 r. doradca podatkowy poinformował tutejszy Sąd, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy, co nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości. Wezwanie do usunięcia braku formalnego skierowane bezpośrednio do Strony skarżącej, doręczone w dniu 7 maja 2018 r. również okazało się bezskuteczne.
Wobec stwierdzenia, że skarżąca nie uzupełniła w terminie braku formalnego skargi, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zobowiązany był do jej odrzucenia, o czym orzeczono w pkt I sentencji niniejszego postanowienia.
Jednocześnie w pkt II sentencji, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14).
Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która w myśl art. 247 p.p.s.a., wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy.