Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 maja 2003 sygn. akt I SA/Wr 3553/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we W. oddalił skargę G. M. w przedmiocie oprocentowania nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że działanie organów podatkowych znajduje dostateczne podstawy w obowiązującym prawie. Według bowiem art. 77 § l i § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej, nadpłata, która powstała z dniem złożenia zeznania podatkowego i którą należy zwrócić w terminie trzech miesięcy od tego dnia (art. 74 § 2 pkt l i art. 76 § l pkt 3 Ordynacji podatkowej), podlega oprocentowaniu w wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, jeżeli zwrot nastąpi po tym terminie. Oprocentowanie przysługuje wówczas od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu. Ponieważ z akt sprawy wynikało, iż organy skarbowe naliczyły odsetki za okres od dnia [...] (data złożenia zeznania) do dnia [...] (data postawienia nadpłaty do dyspozycji podatnika) według stopy 34%, wobec prawidłowego zastosowania prawa materialnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz wydania decyzji z zachowaniem reguł procedury podatkowej, zarzuty skarżącego nie mogą wzruszyć zaskarżonej decyzji.
Za niezasadne uznał Sąd twierdzenie skarżącego o naruszeniu przez organy podatkowe art. 55 § l i art. 56 § l Ordynacji podatkowej, jako że unormowania te nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż odnoszą się one do odsetek za zwłokę, jakiej dopuścił się podatnik nie spełniając świadczenia podatkowego w terminie płatności, nie dotyczą natomiast nadpłaty i jej oprocentowania według regulacji zawartych w rozdziale 9 działu III Ordynacji podatkowej.
W dniu [...] G.M. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie, jako podstawę wskazując art. 145 § 1 pkt 5 KPA w związku z art. 146 § 1 Kpa oraz art. 59 Ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Jako nową okoliczność istniejącą w dacie wydawania wyroku, a która wyszła na jaw przy sporządzaniu wniosku o wznowienie postępowania wskazał brzmienie art. 53 § 2 Ordynacji podatkowej, wywodząc, że okoliczność ta nie była znana sądowi, skoro nie wziął jej pod uwagę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 103 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1271), wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. i na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270).
W sprawie brak jest ustawowych podstaw wznowienia postępowania
Zgodnie z art. 273 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu."
Przepis ten jest w treści tożsamy z art. 403 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego który, miał zastosowanie do postępowania przed Naczelnych Sądem Administracyjnym przed dniem 1 stycznia 2004. Wbrew bowiem wywodom skarżącego, w postępowaniu przez NSA nie miał zastosowania art. 145 Kpa, skoro nie był wymieniony w art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz U nr 74 poz 368)
Wskazane we wniosku o wznowienie postawy żądania nie odpowiadają wskazanym wyżej podstawą wznowienia.
Istnienie przepisu który - zdaniem skarżącego - został przez sąd pominięty nie jest nowym dowodem ani nową okolicznością faktyczną.
Pod pojęciem okoliczności faktycznych należy bowiem rozumieć obiektywnie zachodzące zjawiska (fakty), do których stosuje się normy prawne, nie zaś samą normę prawną. Dowodem zaś są wszelkie środki za pomocą których istnienie faktu można udowodnić. W orzecznictwie wielokrotnie wyrażany był pogląd, że zmiana lub odmienna interpretacja przepisów prawnych nie jest postawą do wznowienia postępowania (postanow. SN z 17.11.1998 II UKN 402/98 OSNP 1999/24/805 wyrok SN z 10.09.1997 I PKN 245/97 OSNP 1998/12/359).
Treść prawa znana jest sądowi "z urzędu" i nie wymaga dowodzenia.
Ponadto treść powoływanego przez skarżącego przepisu art. 53 § 2 nie uległa zmianie, nie było więc przeszkód, aby skarżący powoływał się na niego w toku postępowania.
Z tych też względów nie można uznać, że skarga o wznowienie została wniesiona z zachowaniem terminu, skoro treść przepisów winna być stornie znana już w dacie wyrokowania, a wobec tego termin upływał w dniu [...].
W związku z powyższym, wobec braku ustawowej podstawy wznowienia i wniesienia wniosku po terminie, wniosek należało odrzucić.