Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 czerwca 2016 r. (k. 117 akt sądowych) A. W. (dalej: skarżąca) wniosła o ponowne doręczenie przesyłki zawierającej orzeczenie referendarza.
Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 27 czerwca 2016 r. (k. 126 akt sądowych), skarżąca została wezwana do sprecyzowania, czy wnosi o doręczenie odpisu, czy kserokopii orzeczenia. W piśmie poinformowano skarżącą o wysokości i konieczności uiszczenia opłaty kancelaryjnej.
W zażaleniu z dnia 21 lipca 2016 r. (k. 130 akt sądowych) skarżąca wniosła o zmianę lub uchylenie ww. zarządzenia z dnia 27 czerwca 2016 r.
Pismem z dnia 21 lipca 2016 r. (k. 131 akt sądowych) skarżąca z ostrożności procesowej sprecyzowała, iż wnosi o ponowne doręczenie kserokopii orzeczenia referendarza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie z dnia 21 lipca 2016 r. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym zażalenie przysługuje na postanowienia szczegółowo wymienione w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm; dalej: p.p.s.a.) oraz na postanowienia i zarządzenia, o ile ustawa wyraźnie przewiduje uprawnienie do wniesienia tego środka zaskarżenia.
Zarządzenie przewodniczącego o wezwaniu do sprecyzowania pisma nie jest objęte katalogiem z art. 194 § 1 p.p.s.a. ani też nie jest wymienione w innym przepisie szczególnym, który uprawniałby stronę do zaskarżenia takiego zarządzenia.
Z uwagi na powyższe, zażalenie skarżącej należało odrzucić jako niedopuszczalne na podstawie art.178 p.p.s.a. w związku z art.197 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.