Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. S. (dalej: strona, skarżąca, podatniczka) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] (nr [...]) odmawiająca umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych w kwocie 6.370 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 2.484 zł.
Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. podatniczka wniosła o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych. W piśmie wskazała, że ma 74 lata i jest schorowaną emerytką. Za wieloletnią pracę otrzymała od pracodawcy akcje pracownicze, a pieniądze z ich sprzedaży zainwestowała w zrujnowane mieszkanie w poniemieckiej kamienicy, której jest współwłaścicielką i w której mieszka. Podatniczka podkreśliła, że w jej wieku nie otrzyma kredytu na remont i jest szczęśliwa, że uzyskała pomoc z firmy, w której pracowała. Nadmieniła także, że państwo polskie nie zatroszczyło się o jej warunki bytowe, tylko wyciąga rękę po podatki, które samo sobie ustanowiło.
W piśmie z dnia 4 lipca 2014 r. strona wskazała, że uzyskane środki ze sprzedaży papierów wartościowych przeznaczyła na zakup materiałów i robociznę związaną z remontem mieszkania oraz na zagospodarowanie przynależnej działki (ogrodzenie, nasadzenia itp.). Jednocześnie stwierdziła, że nie posiada faktur i rachunków, a wartość remontu może wycenić biegły w tej dziedzinie. Podkreśliła, że ma jeszcze do wykonania wiele kosztownych prac zleconych przez Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. Strona wskazała, że przyczyną powstania zobowiązania było zbycie akcji pracowniczych, które otrzymała za długoletnią pracę. Natomiast nie dokonała zapłaty należnego podatku, ponieważ pieniądze przeznaczyła na remont mieszkania.
Z oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że podatniczka otrzymuje emeryturę w kwocie miesięcznej 1.260 zł netto. Ponadto prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze swoim synem, który pobiera zasiłek dla bezrobotnych w kwocie miesięcznej 460 zł netto. Dodatkowo strona wskazała, że posiada ¼ udziału w domu jednorodzinnym. Na wydatki podatniczki składają zaś: czynsz/podatek od nieruchomości – 59 zł, gaz – 100 zł, energia elektryczna – 150 zł, ogrzewanie mieszkania – 3.000 zł (rocznie), wyżywienie – 660 zł oraz zakup leków, ubrań, środków czystości – 350 zł.
Ponadto syn skarżącej, działając jako jej pełnomocnik, wyjaśnił po zapoznaniu się z materiałami i dowodami zebranymi w sprawie, że przychody uzyskane ze sprzedaży akcji podatniczka przeznaczyła na spłatę kredytu w wysokości 10.000 zł zaciągniętego w celu sądowego wydzielenia nieruchomości, która jest przez nią zamieszkiwana. Ponadto środki ze sprzedaży zostały przeznaczone na remont kapitalny mieszkania (wymiana okien, położenie płyt regipsowych, paneli podłogowych, boazerii, malowanie i inne), zakup kominka z uwagi na zniszczony piec oraz remont zewnętrzny budynku nakazany przez nadzór budowlany. Część środków została zabezpieczona na remont elewacji budynku, który wynika z III etapu prac nakazanych przez inspektora budowlanego. Prace te nie zostały wykonane do końca 2012 r. ze względu na brak współpracy pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Wskazał także, że jego matka przeznacza miesięcznie na leczenie 160 zł, a w 2015 i 2017 r. ma poddać się operacji zaćmy.
Pełnomocnik strony wniósł także o włączenie do akt postępowania dokumentów poświadczających, że budynek wymagał kapitalnego remontu. Oprócz tego przedłożył kopie dokumentów związanych z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z uzyskiwanym świadczeniem rentowym, obciążeniami z tytułu zobowiązania w podatku rolnym i podatku od nieruchomości, ubezpieczeniem mieszkania oraz stanem zdrowia i wydatkami na leki.
Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił podatniczce umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie nie dopatrzył się istnienia przesłanki ważnego interesu podatnika, jak również przesłanki interesu publicznego.
Wskutek wniesienia przez podatniczkę odwołania Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Zdaniem organu drugiej instancji w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.). W efekcie, mimo działania organu w ramach uznania administracyjnego, niemożliwe było podjęcie korzystnego dla strony rozstrzygnięcia.
Organ odwoławczy zauważył, że podatniczka sprzedała w 2010 r. akcje pracownicze i uzyskała z tego tytułu dochód w kwocie 33.835,75 zł, którego część winna była do dnia 30 kwietnia 2011 r. wpłacić tytułem należnego podatku dochodowego. Tymczasem strona, dysponując środkami uzyskanymi z tej sprzedaży, nie dokonała zapłaty należnego podatku, generując tym samym zaległości podatkowe. Ponadto, nie złożyła wymaganego zeznania podatkowego, co spowodowało konieczność decyzyjnego określenia przez organ podatkowy zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych nie jest pobierany z bieżących środków na utrzymanie, ale znajduje pokrycie w środka otrzymanych przez podatnika ze sprzedaży tychże papierów. Organ zauważył, że osiągnięty przez stronę dochód ma charakter jednorazowy i niejako dodatkowy w tym znaczeniu, iż nie wywiera co do zasady niekorzystnego wpływu na bieżącą egzystencję skarżącego. Mimo to w niniejszej sprawie strona nie dokonała wpłaty należnego podatku, przedkładając nad obowiązek podatkowy inne zobowiązania o charakterze prywatnoprawnym, m.in. spłatę zaciągniętego kredytu oraz pokrycie kosztów remontu domu, w którym mieszka. Zdaniem organu odwoławczego okoliczność zobowiązania podatniczki przez organy nadzoru budowlanego do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku nie stanowi o istnieniu przesłanki ważnego interesu podatnika, zwłaszcza że mimo wezwania organu, strona w toku postępowania nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu świadczącego o podjęciu i sfinalizowaniu prac remontowych środkami uzyskanymi ze sprzedaży papierów wartościowych w 2010 r. Organ odwoławczy przyznał, że sytuacja finansowa podatniczki nie jest łatwa, zaznaczył jednak, że sama trudna sytuacja materialna podatnika nie może przesądzać automatycznie o konieczności przyznania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej.
Przyjęcie poglądu odmiennego prowadziłoby do uznania, że każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłanki do uzyskania ulgi. Zdaniem organu, zły stan zdrowia podatniczki nie przesądza także o istnieniu ważnego interesu podatnika. W tym zakresie organ powołał się na orzecznictwo sądowe, w którym wyrażono pogląd, że problemy zdrowotne i finansowe nie mają prawnego znaczenia w postępowaniu o przyznanie ulgi w spłacie, niezależnie od przyczyn ich wystąpienia.
Organ odwoławczy stwierdził również, że w sprawie nie zaistniała przesłanka istnienia interesu publicznego. Organ wskazał, że pojęcie interesu publicznego powinno być rozumiane jako dyrektywa postępowania, nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, korekta jego błędnych decyzji. Jednak zdaniem organu, w rozpatrywanej sprawie, udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowych nie przekładałoby się w żaden sposób na ochronę wymienionych wcześniej wartości wspólnych. Według organu, umorzenie zaległości podatkowej strony naruszyłoby zasadę równości podatników i powszechności opodatkowania. W efekcie, przyznana ulga stawiałaby stronę w sytuacji uprzywilejowanej wobec tych osób, które terminowo regulują podatki. W interesie publicznym leży zaś powszechne płacenie podatków, a co za tym idzie wspieranie budżetu państwa przez wszystkich obywateli, a nie tylko przez niektórych. Zdaniem więc organu odwoławczego udzielenie najdalej idącej ulgi podatkowej skutkującej bezpowrotną utratą wpływów budżetowych byłoby działaniem nieuzasadnionym i sprzecznym z interesem publicznym.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji. W treści skargi strona nie sformułowała żadnych zarzutów wobec zaskarżonego aktu. Stwierdziła, że sprawa jest dowolnie interpretowana przez urzędników na jej niekorzyść. Podkreśliła, że w sprawie organy podatkowe wykazały brak zrozumienia co do jej sytuacji oraz nie uwzględniły, w jaki sposób zostały spożytkowane sporne środki.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć istotny wpływ (mających wpływ) na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi podatniczki wskazać trzeba, że istota sporu między stronami postępowania sprowadza się do oceny legalności rozstrzygnięcia organów podatkowych odmawiających skarżącej udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. (wraz z odsetkami za zwłokę) z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych.
Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Zgodnie z jego brzmieniem organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.
Treść ww. przepisu wskazuje, że oparty jest on na tzw. uznaniu administracyjnym (sformułowanie: "organ podatkowy może"), co oznacza, że decyzja o przyznaniu stronie wnioskowanej ulgi zależy od woli organu podatkowego. Jednakże możliwość sięgnięcia po owo uznanie administracyjne uzależniona jest od wystąpienia w danej sprawie opisanych w ww. przepisie przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". W przypadku wykazania przez stronę, że w sprawie takie okoliczności wystąpiły (a co najmniej jedna z nich), od uznania organu podatkowego zależy, czy przyzna on stronie ulgę w zapłacie zobowiązań podatkowych. Tak więc uznanie administracyjne musi być poprzedzone ustaleniem czy w danej sprawie wystąpiły ww. przesłanki, bowiem ich brak powoduje, że organ podatkowy nie jest uprawniony do rozstrzygania o przyznaniu ulgi podatkowej.
Z takim ukształtowaniem omawianej instytucji korespondują przepisy powoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zgodnie z powołanymi na wstępie zapisami, Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, a zatem jego zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego. Poza kognicją sądu pozostaje zatem sama kwestia uznania administracyjnego, a zatem decyzja czy stronie, która spełnia opisane w art. 67a § 1 O.p. przesłanki, powinno się udzielić jednej z ulg określonych w ww. przepisie. Sąd uprawniony jest natomiast do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo ustalił i ocenił stan faktyczny sprawy, w szczególności czy prawidłowo przyjął, że w sprawie wystąpiły - bądź nie - przesłanki ważnego interesu publicznego i ważnego interesu podatnika.
Działając w tak zakreślonych ramach, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, stwierdza, że użyte w powołanym przepisie pojęcia "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" są – jak słusznie zauważyły to organy podatkowe w treści swoich rozstrzygnięć – pojęciami niedookreślonymi. O istnieniu ważnego interesu podatnika, jak podnosi się w piśmiennictwie, nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie egzystencji.
Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp.
Istotne jest także wskazanie na konsekwencje pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku podatnika, polegające na wygaśnięciu zobowiązania podatkowego w części, w jakiej nastąpiło umorzenie. Jest to tzw. nieefektywny sposób wygaszania zobowiązań, ponieważ Skarb Państwa w istocie nie otrzymuje należnych mu danin. W związku z tym instytucja umorzenia winna mieć zastosowanie jedynie do sytuacji szczególnych, odbiegających od przyjętych standardów. Nie można bowiem z instytucji umorzenia zaległości podatkowej czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z długu podatkowego (zob. wyrok NSA z dnia 21 września 2001 r., SA/Sz 884/00, CBOSA - orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyznanie ulgi w zapłacie podatku stanowi bowiem odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania i płacenia podatków. Zasada ta stanowi konstytucyjny obowiązek każdego obywatela. Przepis art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) stanowi, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie.
Ustawodawca podatkowy przewidział wyjątki od tej zasady, jednym z nich jest właśnie regulacja będąca podstawą rozstrzygania i sporu w niniejszej sprawie tj. art. 67a O.p. Relacja ww. przepisu do konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w przytoczonym art. 84 Konstytucji wskazuje, że ma ona charakter wyjątku od zasady, co oznacza konieczność jego ścisłej wykładni i stosowania jako normy o charakterze szczególnym, w sytuacjach naznaczonych taką właśnie cechą. W szczególności nie można czynić z niego podstawy do zwolnienia od opodatkowania bez istnienia istotnych, szczególnych przypadków i w sposób permanentny. Teza ta znajduje potwierdzenie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych. Konsekwencją wyjątkowego charakteru instytucji umorzenia jest ograniczenie jej stosowania do sytuacji niezależnych od sposobu postępowania podatnika, bądź spowodowanych działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu.
W szczególności, przesłankę umorzenia stronie zaległości, może stanowić znaczne obniżenie zdolności płatniczej podatnika, spowodowane klęską lub innym wypadkiem losowym, na które podatnik nie miał wpływu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 marca 2005 r., I SA/Gd 2210/01, CBOSA - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wykładnia przepisu art. 67a § 1 O.p. winna być zatem dokonywana z uwzględnieniem opisanych uwag, co w szczególności dotyczy użytych w tym przepisie sformułowań "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". Rację mają organy podatkowe obu instancji, że dla konieczności stwierdzenia, że w sprawie wystąpiły przesłanki ważnego interesu podatnika czy ważnego interesu publicznego konieczne jest ustalenie, że trudna sytuacja w jakiej znalazł się podatnik czy też istotne względy społeczne wynikają z okoliczności nadzwyczajnych, szczególnych i niezawinionych przez samego podatnika. Przy czym, znaczenie dla oceny ww. przesłanek ma sposób powstania zaległości podatkowych jak i przyczyny niemożności ich spłaty. Wyjątkowy charakter przepisu uprawniającego do ulgi w spłacie zobowiązań – jako odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania – wymaga, aby powody dla których organy podatkowe rezygnują z należności budżetowych miały uzasadnienie w sytuacjach ponadnormatywnych, związanych ze zdarzeniami, na które nie miał wpływu podatnik (a więc obiektywnymi), wpływającymi na jego zdolności płatnicze, powodujące uszczerbek w mieniu lub zdrowiu.
Ma to tak istotne znaczenie, gdyż ciężar nieopłaconych a należnych budżetowi państwa czy samorządu podatków rozkładany jest na pozostałych obywateli płacących podatki w świetle zasady powszechności opodatkowania.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że działania organów podatkowych i wyprowadzone z nich wnioski mieszczą się w zakresie powołanych przepisów i nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie – kompletny – materiał dowodowy, w skład którego wchodziły dowody (dokumenty, zaświadczenia, informacje) dostarczone przez stronę, jak i pozyskane przez organy z własnych zasobów, pozwalał na podjęcie ostatecznego rozstrzygnięcia. Treść wydanych, w obu instancjach, decyzji potwierdza także niewątpliwie, że organy podatkowe poddały analizie i ocenie całość materiału dowodowego z punktu widzenia zaistnienia przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego.
Słusznie uznały organy podatkowe, że w sprawie nie zaistniały okoliczności nadzwyczajne odnoszące się do przyczyn powstania zaległości podatkowych czy niemożności ich spłaty. Jak wynika z materiału dowodowego, obowiązek podatkowy wobec skarżącej powstał w związku ze sprzedażą posiadanych przez nią akcji pracowniczych. Z tego tytułu strona otrzymała środki finansowe, z których w pierwszej kolejności winny zostać uregulowane zobowiązania wobec budżetu państwa, zaś w dalszej kolejności należności o charakterze cywilnoprawnym. Tak się jednak nie stało, skarżąca uzyskaną ze sprzedaży sumę przeznaczyła na inwestycje związane z nieruchomością, w której zamieszkiwała, a także na spłatę kredytu. Oznacza to, że strona miała realne możliwości zapłaty należnych podatków, czego nie uczyniła przeznaczając równowartość zobowiązania podatkowego na poczet inwestycji w nieruchomość. Późniejsza sytuacja materialna strony także nie została spowodowana nadzwyczajnymi okolicznościami i nie różni się istotnie od sytuacji w jakiej znajduje się wiele osób pobierających świadczenia emerytalne czy rentowe.
Nie mieści się zatem w pojęciu ważnego interesu podatnika, choć organ podatkowy słusznie przyznaje, że jest to sytuacja trudna. Niemiej jednak nie można tracić z pola widzenia, że skarżąca miała realne możliwości uregulowania ww. zobowiązań.
Ponadto, wskazać też należy na wyjątkowo roszczeniową postawę podatniczki. Z jej argumentacji wynika bowiem oczekiwanie, aby to Państwo zadbało o stan jej nieruchomości oraz zapewniło jej bezpłatny dostęp do opieki medycznej, a przy tym zwolniło ją z płacenia danin publicznych. Jakkolwiek obowiązkiem Państwa jest wspieranie obywateli, szczególnie pozostających w trudnej sytuacji życiowej, to nieuzasadnione są ich roszczenia, jeżeli konsekwentnie uchylają się oni od płacenia podatków, odmawiając tym samym partycypowania w gromadzeniu przez Państwo środków finansowych na zaspokojenie tych potrzeb społecznych.
Tym samym przyjąć należy, że prawidłowo oceniły organy podatkowe w zaskarżonej decyzji, że zarówno sposób powstania zaległości podatkowej jak i okoliczności dotyczące jej zapłaty nie były następstwem żadnych szczególnych, czy nieprzewidzianych zdarzeń, lecz jedynie wynikiem zaniedbań strony, co wykluczało możliwość uznania, że w sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. Ocenę organu podatkowego dotyczącą tej okoliczności należy uznać za słuszną i znajdującą uzasadnienie w konstytucyjnych zasadach równości opodatkowania.
Trzeba także zauważyć, że organy podatkowe odniosły się do sytuacji osobistej (zdrowotnej) strony. Nie negowały wagi problemów związanych ze stanem zdrowia podatniczki, uznając iż okoliczności te nie mogą skutkować podjęciem pozytywnej dla skarżącej decyzji. Nie kwestionowały, że choroba skarżącej ma wpływ na jej aktualną sytuację osobistą i materialną. Zauważyły zarazem, że choroba nie przekreśla braku winy podatnika w powstaniu zaległości podatkowych.
W opinii Sądu, została także prawidłowo oceniona kwestia istnienia interesu publicznego. W interesie publicznym jest niewątpliwie, aby wszyscy zobowiązani w sposób terminowy i sumienny wywiązywali się z zapłaty należności stanowiących wszak dochód budżetu państwa, który zapewnia funkcjonowanie istotnych instytucji społecznych. Dodatkowo stwierdzić trzeba, że otrzymywane przez skarżącą dochody pozwoliłyby na systematyczną spłatę przez skarżącą zobowiązań podatkowych. Należy zgodzić się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że skarżąca w toku postępowania podatkowego nie wykazała, że za umorzeniem jej zaległości przemawia interes publiczny.
Reasumując Sąd stwierdza, że kontrola legalności wydanej w sprawie decyzji pozwala na uznanie, iż organy podatkowe, czyniąc zadość regulacji art. 122 i art. 187 § 1 O.p. (zasadzie prawdy obiektywnej i kompletności materiału dowodowego), podjęły niezbędne działania celem należytego wyjaśnienia i załatwienia sprawy, zebrały kompletny materiał dowodowy i uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mogących wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny. Zdaniem Sądu, zaprezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko organu odwoławczego w żadnej mierze nie może być uznane za dowolne, gdyż w pełni znajduje ono potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, będąc następstwem wnikliwego wyważenia interesu publicznego i indywidualnego interesu strony.
Końcowo, należy się zgodzić z organem podatkowym, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego oraz że –w stanie faktycznym sprawy – przyznanie wnioskowanej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych spowodowałaby naruszenie wartości i norm o znaczeniu ogólnospołecznym (zasady równości i powszechności opodatkowania). Nie doszło więc do naruszenia w sprawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p.
Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę skarżącej.