Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...],, nr [...],, skarżąca D. B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu.
W uzasadnieniu podniosła, że przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego zagrozi jej egzystencji. Wskazała, że na poparcie swojego wniosku przedłożyła odpowiednie dokumenty organowi podatkowemu pierwszej instancji wraz z wnioskiem o rozłożenie należności podatkowej na raty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym.
W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem wymienionych wyżej skutków, ponieważ w razie uchylenia decyzji, skarżący może uzyskać zwrot wyegzekwowanej kwoty.
W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem sam wywód strony; jej twierdzenia muszą znaleźć potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Przy czym niezałączenie do wniosku dowodów nie stanowi braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a.
Skarżąca w niniejszej sprawie nie przedstawiła dowodów na poparcie swoich twierdzeń i tym samym nie wykazała aby wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawiało ją środków utrzymania. Brak było podstaw do określenia jej aktualnego stanu majątkowego oraz sytuacji finansowej, a następnie ich odniesienia do wysokości ciążącego na stronie zobowiązania podatkowego.
Na marginesie należy zauważyć, że strona powinna wskazać w swoim wniosku nie tylko konkretny środek dowodowy ale także jakie skutki prawne z niego wywodzi. Nie może zatem być uznane za wystarczające w tym względzie, powołanie się przez skarżącą na bliżej nieokreślone dokumenty złożone przed organem podatkowym pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.