Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 lutego 2019 r., pełnomocnik strony skarżącej wniósł, za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (ePUAP), skargę na ww. decyzję. Skarga ta została wydrukowana przez pracownika organu w dniu 19 lutego 2019 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
Na wezwanie sądowe pełnomocnik strony uzupełnił braki formalne skargi przez jej podpisanie oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi, przewidzianego w art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej: p.p.s.a.
Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Jak stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 18 stycznia 2019 r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, zatem trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego upływał z dniem 18 lutego 2019 r.
W sprawie istotną okolicznością jest to, że pełnomocnik skarżącej spółki przesłał skargę do organu za pośrednictwem platformy e-PUAP - w dniu 18 lutego 2019 r., o godz. 23:30 przy czym skarga została pobrana ze skrzynki pocztowej organu wydrukowana przez pracownika organu w dniu 19 lutego 2019 r.
Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r. sygn. akt I OPS 10/13 w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a. – nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz.U. z 2013 r., poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że w takiej sytuacji najwcześniejszą datą, w której pismo nadane drogą elektroniczną może być uznane za wniesione do sądu, jest data jego wydrukowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 marca 2016 r., I OZ 268/16; z dnia 6 maja 2015 r., I OSK 1035/15, z dnia 22 października 2014 r., I OZ 884/14). Wówczas dopiero pismo uzyskuje wymiar materialny, a więc przyjmuje cechy pisma tradycyjnego. Wykonany wydruk należy, jako pismo wpływające do sądu, oznakować pieczęcią (tzw. prezentatą) oraz podpisem pracownika przyjmującego pismo, ze wskazaniem sądu, daty i godziny wpływu oraz liczby załączników. Miarodajny jest zatem rzeczywisty czas wydrukowania, gdyż wtedy zapis elektroniczny uzyskuje swą zmaterializowaną tradycyjną, papierową formę (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 r., III CZP 9/12).
W rozpoznawanej sprawie dzień "zmaterializowania skargi" przez pracownika organu nastąpił w dniu 19 lutego 2019 r. Tym samym, więc biorąc pod uwagę powyższe rozważania, jest to data wniesienia skargi do sądu administracyjnego, za pośrednictwem organu, zgodnie z wymienionymi na wstępie przepisami ustawy p.p.s.a. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarga została złożona z uchybieniem ustawowego terminu.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., sąd orzekł jak w pkt I. sentencji. O zwrocie wpisu, w pkt II. sentencji, orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.