Uzasadnienie
Skarżący J. S. działający przez pełnomocnika - doradcę podatkowego M. S. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...]Nr [...]w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2002 r. i wniósł o jej uchylenie.
Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę z dnia [...]wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. po ponownym przeanalizowaniu zarzutów skargi, uznał skargę za słuszną i decyzją z dnia [...]Nr [...]uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego I instancji.
Pismem z dnia [...]pełnomocnik skarżącego, w związku z wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)-zwanej dalej u.p.s.a., cofnął skargę oraz wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Sąd umarza postępowanie, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe między innymi na skutek uwzględnienia skargi przez organ podatkowy w trybie autokontroli (art. 54 § 3 u.p.s.a.) albo cofnięcia skargi przez stronę.
Oświadczenie skarżącego, co do zasady, wiąże Sąd. Sąd może odmówić uwzględnienia żądania skarżącego dopiero w sytuacji, gdy zamierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził, aby zachodziły okoliczności uniemożliwiające uznanie cofnięcia skargi za dopuszczalne.
Z uwagi na fakt, iż skarżący cofnął skargę na skutek wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w trybie art. 54 § 3 u.p.s.a, decyzji należy przyjąć, że strona zgadza się z nowym rozstrzygnięciem i dlatego też Sąd przyjął, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia w całości zasadności zarzutów skargi przez organ podatkowy.
Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlega umorzeniu. Wobec umorzenia przez Sąd postępowania przed rozprawą, na mocy art. 201 § 1 w zw. z art. 209 u.p.s.a., orzeczono o kosztach postępowania sądowego. Na zasądzoną kwotę kosztów (2.715 zł) składały się: wynagrodzenie pełnomocnika -2400 zł, wpis od skargi - 300 zł, oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 15 zł.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.