Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za listopad 2000 r. w kwocie odmiennej od zadeklarowanej. Przeprowadzona kontrola wykazała, iż I. H. dokonywał odliczenia podatku naliczonego w oparciu o faktury nie dokumentujące rzeczywistych transakcji, co ustalono analizując zarówno transakcje pomiędzy Skarżącym a jego kontrahentami, jak i pomiędzy tymi podmiotami a ich dostawcami. Śledząc obieg dokumentów organy podatkowe ustaliły, iż dostawcy I.H. to podmioty, które nie mogły prowadzić obrotu złomem na skalę wynikającą z przedłożonej do kontroli dokumentacji, bowiem nie posiadały ku temu odpowiednich warunków technicznych i osobowych.
Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, iż faktury pochodzące od ww. firm nie dokumentują rzeczywistości i powołując się na przepis § 50 ust. 4 pkt 5 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.) zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych właśnie faktur i określił wysokość należnego podatku za badany okres. Powyższa decyzja była kolejną (trzecią) wydaną w sprawie bowiem dwie poprzednie zostały uchylone przez organ odwoławczy, w celu ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie podatku należnego.
Rozpatrując sprawę w postępowania odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]uchylił orzeczenie organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia, wskazując, iż w świetle ilości dokonywanych zakupów nie jest realna deklarowana przez Stronę sprzedaż. Uznał zatem organ za konieczne zbadanie jaka część sprzedaży dokumentuje rzeczywistość, a jaka fikcję, co należy poprzeć dowodami w tym celu decyzje uchylił a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia.
W skardze Strona zarzuciła naruszenie art. 125 § 1 i 2 w związku z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie w sprawie trzeciej decyzji kasacyjnej, a w konsekwencji naruszenie zasady szybkości i prostoty postępowania oraz zasady zaufania. Długotrwałe postępowanie rodzi niepewność oraz obarcza Stronę odsetkami. Wskazany przepis art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej winien być stosowany jako wyjątek od zasady orzekania co do istoty.
Sprawy, naruszono tym samym zasadę dwuinstancyjności. Ponadto podnosiła Strona, iż wszelkie wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść podatnika
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
W dniu [...]wpłynęło pismo procesowe Skarżącego, w którym cofa on skargę akceptując zaskarżone orzeczenie, zgłaszając jednocześnie wniosek o zwrot kwoty wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 60 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż: "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności."
Kierując się dyspozycją przywołanego zapisu Sąd, po wnikliwym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy doszedł do przekonania, iż cofniecie skargi nie zmierza do obejścia prawa, nie spowoduje również utrzymania w mocy aktu dotkniętego nieważnością. Powyższe ustalenia sprawiają, że Sąd związany jest czynnością procesową Skarżącego, w związku z czym, po myśli art. 161 § 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie art. 97 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), w związku z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).