Uzasadnienie
Małżonkowie J. W.-G. i A. G. zaskarżyli decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]Nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy J. G. z dnia [...]Nr [...], którą określono skarżącym małżonkom zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w wysokości [...].
W toku postępowania administracyjnego organy skarbowe stwierdziły, iż A. G.w odniesieniu do dochodu z działalności gospodarczej, prowadzonej w ramach przedsięwzięcia PHU "A, zawyżył w 1999 r. koszty uzyskania przychodów o kwotę [...], w następstwie zaliczenia w ich poczet wydatków związanych z realizacją umowy leasingowej, podczas gdy według organów obu instancji wydatki te dotyczyły nabycia przedmiotu leasingu i stanowić mogły podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Poczynione ustalenia i wnioski znalazły wyraz we wskazanych powyżej decyzjach, od których małżonkowie wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o ich uchylenie.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Jednakże po ponownym przeanalizowaniu przypadku organ II instancji uznał skargę za słuszną i decyzją z dnia [...]Nr [...]uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą oraz umorzył postępowanie w sprawie.
W piśmie z dnia [...]pełnomocnik skarżących, w związku z wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji w trybie art. 54 § 3 u.p.s.a. oświadczył, iż nie podtrzymuje skargi i wnosi o zasądzenie kosztów postępowania sądowego w tym kosztów związanych z wynagrodzeniem doradcy podatkowego m.in. za sporządzenie skargi, według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sady administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej u.p.s.a.
Sąd umarza postępowanie, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe między innymi na skutek uwzględnienia skargi przez organ podatkowy w trybie autokontroli (art. 54 § 3 u.p.s.a.) albo, jeśli skarżący skutecznie cofnie skargę.
Aktualny stan sprawy powstały na skutek wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji w trybie art. 54 § 3 u.p.s.a. i oświadczeniem Skarżących o nie podtrzymaniu skargi potwierdza, iż strona zgadza się z nowym rozstrzygnięciem i że brak jest przedmiotu sporu sądowoadminstracyjnego, co prowadzi - jak już wspomniano - do umorzenia postępowania sądowego, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 u.p.s.a.. Wobec umorzenia przez Sąd postępowania przed rozprawą na mocy art. 201 § 1 w zw. z art. 209 u.p.s.a., orzeczono o kosztach postępowania sądowego. Na zasądzoną kwotę kosztów (790,60 zł.) składały się: wynagrodzenie pełnomocnika- 600 zł., wpis od skargi - 175,60 zł, oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 15 zł.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.