Uzasadnienie
W dniu 4 lipca 2014 r. Z. S. (dalej: wnioskodawczyni, zainteresowana, skarżąca) zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia lokalu mieszkalnego w drodze umowy dożywocia. Wnioskodawczyni, po przedstawieniu opisu zaistniałego stanu faktycznego, zadała pytanie, czy ma obowiązek zapłacić podatek dochodowy w związku z przekazaniem mieszkania za dożywocie.
Zdaniem zainteresowanej, nie powinna ona płacić podatku od przekazania nieruchomości w zamian za dożywocie, gdyż niemożliwe jest ustalenie wartości świadczeń, jakie ona otrzyma. W konsekwencji, nie da się stwierdzić, jaki przychód z tej transakcji osiągnie wnioskodawczyni. Nie powstaje więc zobowiązanie podatkowe.
W interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko wnioskodawczyni jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ uznał, że zbycie na podstawie umowy o dożywocie lokalu mieszkalnego nabytego w 2012 r. stanowi dla zainteresowanej źródło przychodu, z którego dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym, na zasadach wynikających z art. 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 261 ze zm.).
Nie zgadzając się z powyższą interpretacją indywidualną, wnioskodawczyni wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez uznanie jej stanowiska za prawidłowe.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej wydanej w dniu [...] r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, strona wniosła o zweryfikowanie jej stanowiska, iż nie osiągnęła przychodu ze zbycia lokalu mieszkalnego za ustanowienie na jej rzecz umowy dożywocia.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uwzględnił skargę w całości i interpretacją indywidualną z dnia [...] r. (nr [...]) zmienił zaskarżoną interpretację, uznając stanowisko skarżącej za prawidłowe.
Z akt sprawy wynika, że interpretacja wydana w trybie autokontroli, została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 5 marca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Postępowanie sądowoadministracyjne podlegało umorzeniu.
Zgodnie z art. 54 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z powołanego unormowania wynika, że organ podatkowy ma możliwość dokonania ponownej weryfikacji swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający w imieniu Ministra Finansów, uwzględnił skargę w całości i interpretacją indywidualną z dnia [...] r. (nr [...]) - doręczoną w dniu 5 marca 2015 r. - zmienił zaskarżoną interpretację, uznając stanowisko wnioskodawczyni za prawidłowe. Nie ulega zatem wątpliwości, że na skutek powyższego przestał istnieć przedmiot skargi, a co za tym idzie, wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Uwzględnienie skargi przez organ podatkowy czyni zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Koszty postępowania, które podlegają zwrotowi na rzecz skarżącej, obejmują wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 oraz art. 201 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I i II sentencji postanowienia.