Uzasadnienie
Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że jest matką samotnie wychowującą dwójkę dzieci (ur. w 1992 r. i 2000 r.). Tylko z nimi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności ani przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro. Dochody uzyskuje ze stosunku pracy wysokości 1.600 zł brutto i z alimentów na dzieci (łącznie 1.000 zł).
Do wniosku załączone zostało zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia i wyrok zasądzający alimenty w kwocie po 500 zł na oboje dzieci.
Ponadto strona na wezwanie przedłożyła zeznania podatkowe za lata 2008 i 2009. Wynika z nich, że ze stosunku pracy w 2008 r. uzyskała przychód w kwocie 33.410,80 zł, a w 2009 r. wyniósł on 19.280,92 zł. Skarżąca wyjaśniła, że miesięczne koszty utrzymania stanowią: czynsz za wynajem 1180 zł, energia około 100 zł, leki syna około 80 zł i bilety miesięczne 110 zł – łącznie około 1.500 zł. Dochód, z którego pokrywa te wydatki wynosi natomiast około 2.200 zł.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżąca powyższe wykazała.
Zwrócić należy uwagę, że w 3-osobowym gospodarstwie domowym wartość dochodów wynosi około 2.200 zł netto. Z kwoty tej strona musi opłacić wynajmowane mieszkanie i utrzymać dwoje dzieci w wieku szkolnym. Przy czym po opłaceniu wszystkich niezbędnych wydatków, na wyżywienie i środki czystości, które nie zostały ujęte w zestawieniu miesięcznie ponoszonych kosztów, pozostaje jej rodzinie około 700 zł. Wynika stąd zatem, że nie jest w stanie poczynić oszczędności na opłacenie kosztów sądowych. również przychód wykazany w zeznaniach podatkowych nie wskazuje na to, aby skarżąca mogła dysponować rezerwami pieniężnymi.
Tym samym stwierdzić należało, że strona nie jest w stanie opłacić kosztów sądowych bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania swojej rodziny, co uzasadnia przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Dlatego też na podstawie art. art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 i 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.