Uzasadnienie
Wynikiem Kontroli Nr [...] z dnia [...] Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. określił Spółce A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. również stratę w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1998 i rok 1999. Podstawą wydania ww. orzeczenia zakresie podatku dochodowego za 1998 r. było w stwierdzenie zawyżenia przez Skarżącą kosztów uzyskania przychodów o ujemne różnice kursowe, wartość usług doradztwa i przedstawicielstwa świadczonych przez ówczesnego prezesa spółki oraz wartość usług transportowych, które zgodnie z umową miał ponieść kontrahent. Podwyższenie straty za 1999 r. wynikało z zakwestionowania wydatków z tytułu różnic kursowych i usług transportowych.
Zgodnie z pouczeniem zawartym w wyniku kontroli Spółka działająca przez pełnomocnika złożyła wniosek o usuniecie naruszenia prawa kwestionując ustalenia w zakresie usług doradztwa i usług transportowych. Podniesiono także zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez pominiecie pełnomocnika w prowadzonym postępowaniu kontrolnym.
W odpowiedzi na złożony wniosek Inspektor Kontroli Skarbowej nie uwzględnił zarzutów
Skarżącej i podtrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka wnosiła o uchylenie w całości
Wyniku Kontroli powołując się na argumentację zawartą w odwołaniu.
Inspektor Kontroli Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. W uzasadnieniu wskazał jednak na brzmienie art.16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uznając, że wynik kontroli skarbowej nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa i wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały 1
I SA/Wr 2721/01 wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym zapisem do skarg wniesionych pod rządami uchylonej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. 1995 r. Nr 74 poz. 368 ze zm.) i nie rozpatrzonych do dnia 1.01.2004 r., będą miały zastosowanie przepisy ustawy o Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakres kognicji sądu obejmuje także inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżony wynik kontroli ogranicza się do ustaleń faktycznych i wytknięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Brak w nim końcowych wskazań i wniosków, z których wynikałyby dla strony skarżącej bezpośrednie i konkretne obowiązki, ponadto w pouczeniu wyraźnie wskazano, że wynik stanowi dokument urzędowy, o którym mowa w art. 194 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Powyższe sprawia, że zaskarżony akt nie spełnia wymogów określonych w powołanym wyżej przepisie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w konsekwencji nie podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Powyższy pogląd znajduje również odzwierciedlenie w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 grudnia 2000 r. FPS 13/2000 (ONSA 2001/2 poz. 58), która jakkolwiek zapadła na gruncie uchylonej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, to jednak w ocenie składu orzekającego znajduje pełne uzasadnienie w rozpatrywanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w niej pogląd, że wynik kontroli skarbowej, który wskazuje wyłącznie określone uchybienia oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. nr 153, poz. 1270) skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.