Uzasadnienie
Skarżący wniósł o wstrzymanie skarżonej decyzji. W motywach wniosku podniósł, że zapłata w chwili obecnej zobowiązań wynikających ze spornej decyzji spowodowałaby znaczne ograniczenie w finansowaniu bieżącej działalności gospodarczej, skutkujące koniecznością zwolnienia pracowników o wysokich kwalifikacjach i możliwością zerwania umów z inwestorem, a w dalszej perspektywie likwidację firmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiany z zagrożeniem dla aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zaznaczyć przy tym trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji odnosi się jedynie do takich decyzji, które nadają się do wykonania i podlegają wykonaniu. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w okolicznościach faktycznych sprawy trudno jest dostrzec negatywne dla strony konsekwencje, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać bowiem trzeba, że określenie za kwiecień 2007r. przez organy podatkowe innej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, niż zadeklarowana przez stronę, nie zagraża wszczęciu przez organ postępowania egzekucyjnego. Z decyzji tej nie wynika bowiem obowiązek zapłaty należności podatkowej na rzecz organu podatkowego za wskazany wyżej okres rozliczeniowy.
Skoro więc skarżona decyzja nie wymaga wykonania, to brak jest podstaw do jej wstrzymania. Wobec braku ustawowych przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.