Uzasadnienie
W sprawie, strona w dniu 25 stycznia 2018 r. wpłaciła na rachunek tut. Sądu kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I wezwano stronę do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 400 zł, w terminie siedmiu dni licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 15 marca 2018 r.
Z akt sprawy wynika, że skarga w zakreślonym terminie nie została opłacona (nie uzupełniono wpisu).
W dniu 14 maja 2018 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o zwolnienie strony od kosztów sądowych.
W dniu 23 marca 2018 r. do tut. Sądu wpłynęła kserokopia oświadczenia prezesa zarządu skarżącej spółki z dnia 31 grudnia 2017 r. o rezygnacji z funkcji.
Pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. wezwano pełnomocnika spółki do przedłożenia dowodu właściwego złożenia oświadczenia woli spółce przez jedynego członka zarządu o rezygnacji z funkcji – w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem dalszego procedowania z pominięciem oświadczenia prezesa zarządu skarżącej o rezygnacji z funkcji.
Pełnomocnik skarżącej nie przedłożył ww. dowodu złożenia oświadczenia woli spółce o rezygnacji z funkcji, wywodząc w piśmie z dnia 11 maja 2018 r., iż brak jest obecnie podmiotu, któremu prezes zarządu mógłby takie oświadczenie złożyć.
W dniu wydania niniejszego postanowienia skarżąca spółka figuruje w rejestrze przedsiębiorców KRS. Podpisany pod złożonym w sprawie pełnomocnictwem jedyny członek zarządu nie został wykreślony z KRS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W sprawie, brak jest dowodów na to, iż przed nadaniem skargi do tut. Sądu w dniu 25 stycznia 2018 r. (stempel pocztowy k. 16 verte), w składzie organów skarżącej spółki istniały braki uniemożliwiające jej działanie.
Strona nie przedłożyła jakiegokolwiek dowodu na to, iż oświadczenie prezesa jej zarządu o rezygnacji z funkcji z dnia 31 grudnia 2017 r., którego kserokopię przedłożono w tut. Sądzie (k. 44), zostało skutecznie złożone w trybie art. 202 § 5 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 ze zm.), zgodnie z którym "Do złożenia rezygnacji przez członka zarządu stosuje się odpowiednio przepisy o wypowiedzeniu zlecenia przez przyjmującego zlecenie".
Prezes skarżącej nadal figuruje w KRS spółki jako sprawujący funkcję.
Brak jest zatem przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5) i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej - p.p.s.a.) z powodu braków w organie spółki uniemożliwiającej jej działanie.
Skargę należało odrzucić z powodu nieuzupełnienia wpisu od skargi.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej - p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku nieuiszczenia wpisu od skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem odrzucenia skargi, uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
Z kolei w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Podkreślenia wymaga, że brak uiszczenia wpisu w pełnej wysokości jest równoznaczny w skutkach z nieuiszczeniem wpisu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2008 r. o sygn. akt II GSK 220/08 LEX nr 506000).
W sprawie, w dniu 25 stycznia 2018 r. strona uiściła tytułem wpisu od skargi kwotę 100 zł (k. 31). W dniu 15 marca 2018 r. pełnomocnikowi spółki doręczono wezwanie do uzupełnienia wpisu od skargi o kwotę 400 zł (potwierdzenie odbioru k.
- 32) – w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wobec powyższego siedmiodniowy termin na uzupełnienie wpisu od skargi upłynął z dniem 22 marca 2018 r., w czwartek. Strona nadała wniosek o przyznanie prawa pomocy w dniu 14 maja 2018 r., a więc blisko 2 miesiące po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla uiszczenia wpisu. Nie przerwała więc biegu terminu wyznaczonego na uzupełnienie wpisu i nie zapobiegła rygorowi z art. 220 § 3 p.p.s.a.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w pkt I sentencji.
Jednocześnie, z uwagi na stwierdzony brak formalny skargi, który nie został uzupełniony pomimo wezwania, złożony przez stronę wniosek z dnia 14 maja 2018 r. o zwolnienie od kosztów sądowych należało oddalić na podstawie art. 247 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.).
Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie II postanowienia.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Z uwagi na powyższe stronie z urzędu należało zwrócić kwotę uiszczoną tytułem wpisu, o czym Sąd orzekł w pkt III sentencji postanowienia.