Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie E. K. i B. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na oznaczoną w sentencji postanowienia decyzję, w której Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia B. K. zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżone rozstrzygniecie wydane zostało na skutek korekty rozliczenia podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami rozliczenia tego podatku w ramach prowadzonej przez B. K. działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z powołanego przepisu wynika, że sąd administracyjny wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. Legitymacja do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu.
Skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Skarga może dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego.
W sprawie niezbędnym jest odniesienie się do przepisów prawa podatkowego określających zakres podmiotowy strony. I tak przepis art. 133 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) wskazuje, iż stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110-117a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej inna niż wymieniona w § 1, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego prawa (§ 2 art. 133 Ordynacji podatkowej).
Natomiast stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) na dzień złożenia skargi podatnikiem podatku od towarów i usług są między innymi osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Odnosząc przywołane unormowanie do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż podatnikiem podatku od towarów i usług był B. K., a nie E. K. i B. K., i to on jest adresatem zaskarżonej decyzji, co świadczy o istnieniu związku między sferą tylko jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Tym samym w sprawie nie wystąpił taki związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków E. K. i decyzją stanowiąca przedmiot skargi. Świadczy to o braku interesu prawnego E. K. w zaskarżeniu wyżej oznaczonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. i przesądza o niedopuszczalności wniesienia przez nią skargi na to rozstrzygnięcie.
W świetle powyższych stwierdzeń, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wedle którego Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, oraz art. 58 § 3 tej samej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.