Uzasadnienie
W dniu 8 grudnia 2014 r. M. C. (dalej: strona, skarżąca) złożyła w urzędzie Gminy D. pismo zatytułowane "odwołanie" i zaadresowane do Rady Gminy. W treści pisma strona podniosła, że otrzymała upomnienie w związku z niezapłaceniem raty opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W jej ocenie, upomnienie nie jest zasadne, gdyż nie powstał jeszcze obowiązek zapłaty ww. należności. Z tego względu, strona nie powinna ponosić kosztów upomnienia.
Pismem z dnia 7 stycznia 2015 r. Przewodniczący Rady Gminy poinformował skarżącą, że zgodnie z ww. uchwałą obowiązek zapłaty opłaty za gospodarowaniem odpadami komunalnymi należy wpłacać kwartalnie. Wpłata zaległości została uregulowana dopiero 4 grudnia 2014 r. W konsekwencji, upomnienie było zasadne.
Na powyższe pismo strona wniosła skargę do tutejszego Sądu wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W treści skargi skarżąca wyjaśniła, że Przewodniczący Rady Gminy nie udzielił jej wyczerpującej odpowiedzi. Ponadto, według strony, nie można od niej żądać uiszczenia z góry opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów i czynności jest wyczerpujące (katalog zamknięty), co oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż określone powyżej, nie podlega właściwości (kognicji) sądów administracyjnych i zostanie odrzucona w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zgodnie natomiast z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, skarga do sądu administracyjnego przysługuje na akt lub czynność, gdy jest on podjęty w indywidualnej sprawie, skierowany do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określony w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r., OSK 247/04; CBOSA - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na pismo Przewodniczącego Rady Gminy. W ocenie Sądu, uznać należy, że ww. pismo nie stanowi aktu, ani czynności w rozumieniu przepisu 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a jest jedynie odpowiedzią organu na pismo strony z dnia 8 grudnia 2014 r., zatytułowane odwołanie. O charakterze przedmiotowego pisma przesądza jego treść, z której wynika, że organ administracji publicznej wyjaśnił stronie, dlaczego zostało do niej wystosowane upomnienie i z jakiego powodu doszło do zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdaniem Sądu, takie sformułowanie ww. pisma przesądza o uznaniu go za pismo informacyjne, co wyklucza możliwość złożenia na nie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Sporne pismo nie jest również żadną inną formą działania administracji publicznej, określoną w art. 3 § 2 p.p.s.a. W szczególności nie jest to akt administracyjny, który ma co do istoty charakter władczy i określa sytuację prawną indywidualnie oznaczonego adresata (jego prawa i obowiązki) w indywidualnej sprawie. Możliwość poddania zaskarżonego pisma organu podatkowego kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a.
Dodatkowo należy wyjaśnić skarżącej, że jeśli kwestionuje ona zasadność wystawienia upomnienia przez wierzyciela oraz w związku z tym naliczenia kosztów, to przysługują stronie odpowiednie środki obrony na drodze postępowania egzekucyjnego.
W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia.
Natomiast zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Za skargę oczywiście bezzasadną uważa się skargę podlegającą odrzuceniu. W związku z tym na podstawie cytowanego przepisu wniosek skarżącej o udzielenie pomocy prawnej jest niezasadny, o czym orzeczono w pkt II sentencji postanowienia.