Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] r. na podstawie art. 216 i art. 141 ustawy - Ordynacja podatkowa uznał za niezasadne ponaglenie "A" sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w O. na przewlekłość kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Na powyższe postanowienie wymieniona spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem tego organu, postanowienie wydane w ramach nadzoru nie mieści się w kategorii orzeczeń podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Stosownie do art. 236 ustawy – Ordynacja podatkowa na postanowienie przysługuje zażalenie jeżeli ustawa tak stanowi.
Skarżonym rozstrzygnięciem jest postanowienie wydane po rozpatrzeniu ponaglenia, na podstawie art. 141 ustawy – Ordynacja podatkowa.
Należy zauważyć, że ustawa ta nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydawanego przez organ wyższego stopnia w związku z wniesionym ponagleniem. Ponadto, opisane postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, ani rozstrzygającym sprawę co do istoty.
Trafność takiego stanowiska potwierdza postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 74/13 (LEX nr 1273832), w którym stwierdzono, że: "organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego tego nie przewiduje (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to zatem - wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie - nie mogło podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie jest bowiem orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.".
Jakkolwiek stanowisko wyrażone w powyższym postanowieniu dotyczy regulacji z Kodeksu postępowania administracyjnego, nie znosi ono jego adekwatności w niniejszej sprawie, w której zastosowanie miały przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa. W konsekwencji uznać należało, że postanowienie wydane na podstawie art. 216 i art. 141 ustawy - Ordynacja podatkowa, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a zatem skarga obejmująca tego rodzaju postanowienie, jest niedopuszczalna.
Mając na uwadze powyższe, należało orzec o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.