Uzasadnienie
A sp. z o.o. we W. wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I WSA we Wrocławiu, pismem z dnia 24 marca 2010 r., wezwano skarżącą spółkę do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącej spółce w dniu 29 marca 2010 r. Jednocześnie spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości [...] zł, którego wpływ odnotowano na rachunku bankowym tut. Sądu w dniu 31 marca 2010 r.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie usunęła ww. braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. W sytuacji, gdy stroną skarżącą jest podmiot będący osobą prawną, legitymację do dokonywania czynności w jej imieniu, w myśl art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." i art. 29, posiadają organy albo osoby uprawnione, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do osób prawnych polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Natomiast na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z doręczonego jej w dniu 29 marca 2010 r. wezwania do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego.
Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu był zobligowany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzekł w sentencji postanowienia. Orzeczenie w pkt II sentencji znalazło oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.