Uzasadnienie
W skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, skarżący Z. W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na zachodzące niebezpieczeństwo wystąpienia nieodwracalnych skutków. Skarżący argumentując wniosek wskazał, że prowadzone wobec niego postępowanie o przestępstwo skarbowe zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania podatkowego, jednak wobec wykonalności zaskarżonej decyzji, postępowanie karne skarbowe będzie prawdopodobnie podjęte. W ocenie skarżącego, tok postępowania karnego skarbowego będzie zdeterminowany treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia, co wobec istniejących uchybień może doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych, a zatem wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest konieczne i uzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z przywołanego unormowania wynika, że podstawą dla udzielenia wnioskodawcy ochrony tymczasowej, jest wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności, popartych także stosowną dokumentacją źródłową, pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide np. postanowienia NSA: z 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09, z 27 września 2012 r. sygn. akt II FZ 781/12, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA).
Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej wskazać w sprawie należy, że w przyjętym do rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, skarżący wskazał jedynie na okoliczność prowadzenia wobec niego postępowania karnoskarbowego i wadliwość – jego zdaniem – zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu, tak przedstawiona argumentacja nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla przedmiotowego wniosku. Odnośnie do okoliczności toczenia się wobec skarżącego postępowania karnoskarbowego, wskazać należy, że poza powołaniem się na prowadzenie takiego postępowania, skarżący nie uprawdopodobnił istnienia konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na jego sytuację, w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji w tej sprawie. Nie stanowi także przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby zaskarżone rozstrzygnięcie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo. Legalność zaskarżonej decyzji będzie bowiem badana przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Oznacza to, że na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku, jego ocena przez pryzmat zarzutów skargi, jest niedopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 661/14, CBOSA).
W kontekście natomiast wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na majątek skarżącego, w aktach sprawy brak jest dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby dokonanie przez Sąd samodzielnej oceny, czy sytuacja majątkowa skarżącego w połączeniu z wykonaniem wynikającego z zaskarżonej decyzji obowiązku, doprowadziłaby w rzeczywistości do wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W konsekwencji tak ukształtowanych okoliczności faktycznych na gruncie przyjętego do rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, brak jest podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z oczekiwaniami skarżącego.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.