Uzasadnienie
W dniu [...] grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję, nr [...], którą doręczył J. K. (dalej skarżący) w dniu 30 grudnia 2011 r. Przesyłkę odebrała w jego imieniu T. K. (żona).
Wniesioną w dniu 02 lutego 2012 r. skargę, na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił, postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r., wskazując, że została ona wniesiona po terminie.
Odpis tego postanowienia doręczono T. K., działającej w roli pełnomocnika skarżącego w dniu 27 kwietnia 2012 r.
Pismem z dnia 04 maja 2012 r. pełnomocnik wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, argumentując, że prowadzi ona obok spraw skarżącego i syna, także własne sprawy przed organami administracji podatkowej, w związku z czym otrzymuje znaczne ilości korespondencji skierowanej bezpośrednio do niej. Jej zdaniem pisma te powinny być kierowane także do jej męża i syna.
Kwestionując wobec tego prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji wskazała, że ani ona, ani skarżący nie ponoszą winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy.
Okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu jest zatem brak zawinienia strony. Brak winy należy rozumieć jako zachowanie przez stronę należytej staranności w prowadzeniu sprawy, charakteryzującej osobę dbającą o własne interesy. Innymi słowy, chodzi tu o takie sytuacje, w których przyczyną opóźnienia są wyłącznie okoliczności obiektywne i zewnętrzne względem strony.
Przechodząc do oceny wniosku skarżącego należy stwierdzić, że naruszenie terminu do wniesienia skargi należy uznać za zawinione. Analiza akt administracyjnych sprawy nie potwierdziła bowiem, aby zaskarżona decyzja została wadliwie doręczona. Skarżący występował w toku postępowania podatkowego samodzielnie, wobec czego za prawidłowe należy uznać zaadresowanie przez Dyrektora Izby Skarbowej przesyłki, zawierającej zaskarżoną decyzję, bezpośrednio do jego osoby.
Doręczenie nastąpiło w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005 r., Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W myśl powołanego przepisu pisma doręcza się co do zasady stronie, chyba, że działa ona przez przedstawiciela. Natomiast § 2 tego przepisu przewiduje doręczanie pism ustanowionemu pełnomocnikowi.
Jedynie na marginesie należy zauważyć, że faktyczne odebranie przez T. K. korespondencji skierowanej do skarżącego wypełniło dyspozycję art. 149 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w razie nieobecności adresata, przesyłkę doręcza się pełnoletniemu domownikowi.
Ponadto wątpliwości nie budzi pouczenie o terminie do wniesienia skargi, zawarte w zaskarżonej decyzji.
W związku z tym, mając także na uwadze całość przestawionej przez skarżącego argumentacji, należy stwierdzić, że nie dochował on należytej staranności w prowadzeniu swojej sprawy, kierując skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej po terminie do jej wniesienia.
Stąd też na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.