Uzasadnienie
W dniu [...] grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję, nr [...], którą doręczył T. K., pełnomocnik S. K. (dalej skarżący) w dniu [...] grudnia 2011 r.
Wniesioną w dniu 02 lutego 2012 r. skargę, na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił, postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r., wskazując, że została ona wniesiona po terminie.
Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnik skarżącego w dniu 27 kwietnia 2012 r.
Pismem z dnia 04 maja 2012 r. pełnomocnik wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, argumentując, że w sprawie nie doszło do prawidłowego doręczenia zaskarżonej decyzji, albowiem przesyłka była zaadresowana do T. K., bez wskazania, że chodzi o sprawę skarżącego. Dalej pełnomocnik stwierdziła, że podniosła tą kwestię Dyrektorowi Izby Skarbowej, ten jednak nie doręczył przedmiotowej decyzji ponownie.
Pełnomocnik wskazała także, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia 27 lutego 2012 r., na którą to jednak okoliczność nie przedstawiła dowodów, pomimo wskazania ich jako załączniki do wniosku o przywrócenie terminu.
Kwestionując prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji wskazała, że ani ona, ani skarżący nie ponoszą winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy.
Okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu jest zatem brak zawinienia strony. Brak winy należy rozumieć jako zachowanie przez stronę należytej staranności w prowadzeniu sprawy, charakteryzującej osobę dbającą o własne interesy. Innymi słowy, chodzi tu o takie sytuacje, w których przyczyną opóźnienia są wyłącznie okoliczności obiektywne i zewnętrzne względem strony.
Przechodząc do oceny wniosku skarżącego należy stwierdzić, że naruszenie terminu do wniesienia skargi należy uznać za zawinione. Analiza akt administracyjnych sprawy nie potwierdziła bowiem, aby zaskarżona decyzja została wadliwie doręczona. T. K. była bowiem na etapie postępowania przed organami podatkowymi pełnomocnikiem skarżącego. Wobec czego za prawidłowe należy uznać zaadresowanie przez Dyrektora Izby Skarbowej przesyłki, zawierającej zaskarżoną decyzję, bezpośrednio do jej osoby.
Doręczenie nastąpiło w trybie art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005 r., Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W myśl powołanego przepisu pisma doręcza się ustanowionemu pełnomocnikowi.
Wątpliwości Sądu nie budzi pouczenie o terminie do wniesienia skargi, zawarte w zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się natomiast do kwestii przebywania S. K. na zwolnieniu lekarskim, należy wskazać, że w myśl art. 136 Ordynacji podatkowej strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania.
W ocenie Sądu wniesienie skargi nie wymagało ze strony skarżącego osobistego zaangażowania. Ponadto pełnomocnik skarżącego nie przedstawiła, pomimo zapowiedzi, żadnych dowodów dla uprawdopodobnienia niezdolności do pracy skarżącego.
W związku z powyższym, należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżącego nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu sprawy swojego mocodawcy, wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej po terminie do jej wniesienia.
Stąd też na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.