Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, od zaległości podatkowej pobiera się odsetki. W sytuacji, gdy podatnik jest obowiązany sam obliczyć i zapłacić podatek, za termin płatności podatku uważa się ostatni dzień, w którym zgodnie z ustawą powinna nastąpić wpłata. Następny dzień po upływie tego terminu jest dniem, w którym powstaje zaległość podatkowa. Od tego dnia powinno nastąpić naliczanie odsetek.
Wniosków tych nie może zmienić okoliczność, że wysokość zobowiązania została określona wynikiem kontroli, mającym moc decyzji administracyjnej /art. 28 ustawy z dnia 28 kwietnia 1991 r. o kontroli skarbowej - Dz.U. nr 100 poz. 442 ze zm./. Żaden bowiem przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wprowadza w tej materii żadnych odrębności. Charakter zobowiązania podatkowego może określać wyłącznie ustawa regulująca te zobowiązania, nie zaś inny akt prawny, dotyczący odrębnej materii. Taką natomiast ustawą jest wyżej wskazana ustawa o kontroli skarbowej, regulująca sposób działania organów kontrolnych i uprawnienia stron poddanych kontroli. Ustawa ta zatem nie może być uznana za akt szczególny odnoszący się do podatku dochodowego od osób prawnych. Skoro zaś ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych wprowadza zasadę samoopodatkowania, niewykonanie tego obowiązku tworzy zaległość podatkową.
Niezależnie od sformułowania art. 28 ustawy o kontroli skarbowej, nie ma żadnych podstaw do przyjmowania, iż wynik kontroli mający moc decyzji z tego powodu, że strona nie złożyła wniosku o skierowanie sprawy na drogę postępowania podatkowego, ma charakter decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe.
Słusznie zatem przyjęły organy, że przedmiotowy wynik kontroli ma charakter decyzji określającej, w rozumieniu art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Trafny jest też pogląd organu, że ustawa o kontroli skarbowej nie recypowała nazewnictwa przyjętego przez ustawę o zobowiązaniach podatkowych. W ustawie o kontroli skarbowej w innym znaczeniu używane jest pojęcie "określa", jak też "ustala". Dowodem na to jest brzmienie art. 23 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 29 ust. 2 tej ustawy. Dlatego użyte w art. 28 sformułowanie, iż wynik kontroli wywiera ten sam skutek, co decyzja ostateczna organu podatkowego, ustalająca zobowiązanie podatkowe, gdy strona nie wniosła żądania skierowania sprawy na drogę postępowania podatkowego - nie jest równoznaczne z wprowadzeniem w ten sposób decyzji ustalającej w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Słusznie bowiem zwrócił uwagę organ odwoławczy, że podzielenie zarzutu podatnika byłoby równoznaczne z wprowadzeniem dwoistości charakteru decyzji w zależności od tego, czy wydana została w postępowaniu podatkowym, czy też w postępowaniu kontrolnym. Takie rozumienie kwestionowanego przepisu nie znajduje ani usprawiedliwienia w treści ustawy regulującej podatek dochodowy od osób prawnych, ani w samym brzmieniu ustawy o kontroli skarbowej.
Stąd błędnie twierdził skarżący, że termin do zapłaty odsetek powinien być liczony zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, tj. po upływie czternastu dni od daty doręczenia wyniku kontroli.